اینترنتم مثل حال خوبه! وقتی خوبه که بقیه هم داشته باشن.

واقعا روزگار عجیبیه.

و در آخر ما فقط خودمون رو داریم. همین و بس.

دقیقا به خاطر همین نگرانم.

دستاویز میخوام برای چنگ زدن بهش. برای ادامه دادن. برای زندگی.

این روزا هر چی بیشتر مشغول باشی به نفعته. وگرنه فکر و خیال میکشتت.

بدان که دنیا به دست اوباش است و نیکان به گناه لیاقت می‌میرند.

دانشگاه‌ها حضوری میمونه؟ خواهیم دید.

ویدیو پدر صدرا رو میبینم و یه بار دیگه فرو می‌پاشم. حق ما از این زندگی این نبود.

از هر طرف رفتم، جز «غمَم» نیافزود.

هر شب که اینستاگرام رو باز می‌کنم با یه ویدیو جدید گریه می‌کنم. الان دوماهه حتی یه شبم نبوده که بدون گریه خوابیده باشم، انگار دارم تو یه سریال غمگین زندگی می‌کنم که قسمت‌هاش هیچوقت تموم نمیشه.

دلم میخواست می‌مردم و این روزها رو زندگی نمی‌کردم. انگار تمام زندگی‌ و امید آرزوهامو به تاراج بردن و من نشستم نگاه می‌کنم. ساکت؛ با چشمایی که دیگه انگار قرار نیست هیچ‌وقت برق بزنن.

من یک قدم مانده به فروپاشیم.

به امید نور، حتی اگر دور.

در جستجوی اندکی دوپامین.

سپیده که سر بزند در این بیشه‌زار خزان‌دیده شاید دوباره گلی بروید؛ شبیه آن‌چه در بهار بوییدی.