“Hüznün lisânı sükûtmuş meğer.”

‘yarınlar var, yürünür belki hiç dağılmazsak’

Bilemez.

“belki denize ulaşır içimizdeki nehirler”

Yoruldum her şeyden Herkesten Ondan bundan Genel bi yorgunluk Genel bi bunalım Keyifsizlik Anı yaşayamama Geçmişe seyahat Geleceğe kaygı Hevessizlik Sorunlar Sorumluluklardan da bıktım Kafayı Toplamak lazım Ama toplanmaz gibi Hayırlısı.

bir sabahsız gecede hasret doldu gönlüme

“Kimseler anlamamış seni ruhunu küstürmüşler.”

“Yoruldum dünyayı tanımaktan.”

Her şeyle savaşamazsın..

Anılar ölümsüzdür, insanlar değil.

“gitmek. sadece gitmek, bir yerlere.”

ne düşündüğünü bilmediğin kafa doluluğu

Ne kadar değişirsen değiş, nerede mutlu olduysan hep oraya çevirirsin kafanı…

O deftere yazılmamak için verdiğimiz çaba… Ve o defter kapandı hiç açılmamak üzere.

“İfade edilemeyen bir şeyle dolu olmak.”

Bazılarımız şiirlere tutunuyor, Bazılarımız şarkılara... Bazılarımız filmlere tutunuyor, Bazılarımız kitaplara... Sanırım artık insan, tutunamıyor insana... Oğuz Atay

oysa bir umuttu hep, bende bir tek can kaldı.

Gülüp eğlenmeliydim, Su gibi akmalıydım şu yaşımda. Oysa ağır ağır düşünüyorum geleceği. Kaç gecem daha böyle uykusuz geçecek? Beni felaketler değil düşünmek mahvedecek.