ในเวลาสายัณห์เยี่ยงนี้จะมีอะไรเหมาะไปกว่าการจุดกำยาน ดูดฟิ่น ฟังเสียงหมู่มวลผู้คนคร่ำครวญ เพื่อนเอ๋ย เชื่อเถิด มนุษย์ไม่มีเวลาใดที่จะได้หย่อนตีนหรือปล่อยดวงแด เว้นแต่จะใช้กัญชา

ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนอยู่ตนเดียวท่ามกลางหมู่มวลประชาที่ข้าพเจ้าฟังภาษามันไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไหร่ และมันก็อ่านภาษากายเราไม่ออก

เราให้คารวะและแทบจะฉีกเนื้อออกเป็นริ้วเพื่อแสวงหาความสุขบนประเทศบรรลัยนี้

ศรัทธาในเสียงดนตรี บูชาเจ้าของปลายปากกาผู้สรรสร้างบทกวีงามภาษา

หลงทาง มืดแปดด้าน อาศัยดนตรีเป็นแสงสว่าง

ราตรีหล่อนไม่เคยหลับ เคล้ายามตะวันนิมิตแตกสลาย

: ตายแล้วไปไหน : ไม่ได้ไปไหน จึงอยากตายไง

อยากตายเพื่อดับสูญ หายสิ้น ไร้ทุกข์ ไร้ห่วง

คนจนน้อยสุขและน้อยทุกข์ — แม่นก่อ ( ใครถาม ) คนจนน้อยสุขและน้อยทุกข์ — yes ( ใครตอบ )

ปีใหม่อยากตาย

เสียงกระซิบ สั่ง ดั่งสัญญา กระซิบคำรักว่า อุษาสวาทปอง อย่าข้องใจ มอบฤทัยไว้ร่วมกัน ยามน้องหนาวตัก พี่ซบทรวงพักตร์ อุ่นไอรักจะอุ่นพลัน

สปิริตแลจิตวิญญาน วิญญานทิ้งไม่ได้ มันไม่ไปไหนหากเราไม่ปล่อยมัน ซึ่งเราไม่ปล่อยแน่

พรุ่งนี้มีจริงหรอ

หากท่านทราบดีว่าสุรากลมนี้ไม่น่าแตะต้อง ท่านแพ้มัน เสพไปจะเมามาย แล้วไยยังรั้นจะดื่ม

ข้าพเจ้ายังคงใคร่รอความตาย และยังคงรอตลอดไปตราบใดที่มองว่ามันเป็นสุข