Gerçek üzüntüyü ve mutluluğu barındıran,çarpıtmadan uzak bir duygusal yaşama kavuşmak dileğiyle

"Söz kifayetsiz kalacaksa susmalı insan. Fazla izahat lisanen kabahattir.."

Düşünce yorgunluğu var üstümde tam da mevsimi gibi sesim kısılana kadar bağırmam gerekiyor gibi..:

İyi değilim ama kötü de değilim. Havanın kapalı olup da yağamaması gibi. Sevinemiyorsun da üzülemiyorsun da. Böyle içinde bir şey eksik de anlayamıyorsun ama biliyorsun bunu. Arada kalmışlık, hiçlik, nedensizlik ve nereye gittiğini bilmemezlik. Bir karmaşanın içindeymiş gibi...

"Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötüdür " diye diye kendi mutluluğumu unutalı yıllar olmuş...

Duygu durumuna göre sevgi veren ebeveynlerden aldığın sevgi ilerde sana değersizlik olarak geri döner...

Belirsiz, kararsız arayışların arasında boğulmak üzereyken olduğum yerde takılı kaldığım günlerden 29.07.23

Bazen duyduklarım yaralı yerlerimin filtresine çarpıp takılıyor ayıklamak acayip yoruyor...

Bazen nasıl hissediyorsun anlıyorsun ama nasıl anlatacağını bilemeyebiliyorsun...

Zelda mıyım zoe mi olmak istiyorum, çözemedim

Duyguların etiketleri altında ezilmek...

Bana “Sizin işiniz de çok zor. Bütün gün dert dinliyorsunuz.” diyenlere gülümsüyorum. İşin aslı, bana kalırsa bu çok sığ ve sınırlı bir bakış açısı. Nitekim, psikolog olmanın kişiyi oldukça derinleştirdiğini, kişinin tolerans penceresini genişlettiğini, insanı tanımakla birlikte

İyi hissetmek için başkalarını iyi hissettirmeme gerek yok buna ihtiyacım yok...

Herkes seni sevmeyebilir olması gereken budur.

Terapide kullandığımız tekniklerden biri "boş sandalye" bazen oraya kendimi bırakıp kendinle derdin ne diye sorasim geliyor evet arkadaşlar böyle zamanlarda olabilir 20 li yaşlar bitsin telaş bitsin ...

Bazen kurtulmak istiyorum dediğin prangalar a alışmışsındır... Ama o ,onlar,orası,burası... Pranga unutma.

Aklının içindeki eğer gözünün gördüğüne kulağının duyduğuna zıt olursa karar ver: tamam mı, devam mı diye sor kendine,korkma sor sor ki aydınlığa kavuşasın...

Zamanın önemsizleştiği farklı telden çalan sohbetlerle dolu ama kendi kendine

Ders çalışmamak için bulaşık yıkar gibi geçen hayatlar var. Kendini hayat gailesine ve/veya aylaklığa kaptırıp, hayatı düşünmeye direnerek. Sadece kendinden sorumluysan, neden olmasın. Ama ebeveyn olduğunda; hayatı düşünme katmanına geçemezsen çocuğuna düşünsel eşlik yapamazsın,

İşi dışında anlamlı bir uğraşı, hayatı düşünme pratiği, özenle inşa ettiği bir iç dünyası olmayan insan, tatilde “gün”le karşılaşır. Gün ki en ağır zaman dilimidir, içindeki boşluk boyunu aştıysa. Hele ki bir kimliğe bürünmediğinde etrafa dökülüp saçılan bir benliğin varsa.