They Shoot Horses, Don't They?

چه حاکمان و چه معترضان نیاز به «تخیل» دارند. برای هر طرحی، کنشی، کاری خیال کنند «اگر نشد چه». این تخیل منفی آنها را شاید از آرزواندیشی و توهم دور کند. کمی محتاط‌شان کند. مثلاً اگر آن روزی که می‌گفتند «زمستان سخت اروپا» خیال می‌کردند «اگر نشد چه» وضع چیز دیگری بود.

هدف، زخم زبان زدن و تمسخر خانواده‌هایی بود که عزیز از دست داده‌اند که حاصل شد. این وسط، بعضی‌ها حاضر شدند برای منافع دیگران به روی مین بروند که به زودی با پست‌های بالاتر از آنها تقدیر خواهد شد.

مهمترین تغییر اجتماعی در ایران، پیش رو است: سکوت نهاد دین در باره بزرگترین کشتار تاریخ معاصر ایران، و بی‌تفاوتی عمومی جامعه نسبت به آتش زدن ۳۵۰ مسجد، نشان داد که دین‌خویی دیگر یکی از عناصر عام هویت ایرانی نیست. دین بیش از آنکه ابزار انسجام اجتماعی باشد، یک عنصر واگرایانه شده است.

جمهوری اسلامی متخصص انجام کارهای مبتذله، از ساخت جهنم مصنوعی بگیر تا روز شمار نابودی اسراییل در خیابان ولی از ٢٢ بهمن ۵٧ تا امروز کاری مبتذلتر و دلقک‌وارتر از مذاکره دوجانبه غیر مستقیم با آمریکا اتجام نداده.

نمی‌فهمم تو این مدل مبارزه چرا به کارمندها گیر نمی‌دین؟ اونی که حقوق سرماه داره اوکیه، اونی که پاره شده تا بیزینس شخصی راه بندازه نه؟ یعنی الان پلتفرم رو می‌شه مسخره کرد ولی این ماجرا که اشکال نداره تو زندگی واقعی برگردین سرکارتون، ولی تو مجازی ادای عزاداری بیایین اوکیه؟

پزشکیان ابراز امیدواری کرده تابستون سال بعد، قطعی برق و گاز نداشته باشیم. والا اینطور که داره پیش می‌ره، تا تابستون کلاً چیزی به اسم پالایشگاه و نیروگاه در ایران نخواهیم داشت.

واقعا یکسری از جوانان این کشور نشسته‌اند که ترامپ حمله کنه و ج.ا رو از بین ببره. خب من هم احتمال حمله رو بیش از ۹۰ درصد می‌دونم؛ اما این تصور که ج.ا با چنین حمله‌ای نابود می‌شه یا اصلاً آمریکا چنین قصدی داره، یه مقدار خیال خامه. حالا از ما که گذشت، خودتون دوباره سرخورده می‌شید.

اگر واقعا سلطنت‌طلب هستید که هیچ؛ اما اگر فکر می‌کنید رضا پهلوی رهبر دوران گذاره؛ پیشنهاد من اینه که سرنوشت نورالدین کیانوری رو- فقط به عنوان یک نمونه- بخونید.

خواندنی و قابل توجه #از_دموکراسی_بگو

چرا «اصرار» به کودن‌بودن می‌کنند سلطنت‌طلب‌ها؟ اون از دشمنی احمقانه‌ای که با کتاب و گفت‌وگو و دانشگاه دارند، این هم از سؤال بی‌مایه‌ی «اگه رضا پهلوی نه، پس کی؟» پس کی و زهر مار. به من چه که تو و شامپانزه‌ها نمی‌تونید به «نهاد» فکر کنید؟ برو کمی کندر بخور به‌جای وراجی.

در ایران هرکی می‌خواد رای بیاره می‌گه فیلترینگ رو برمیدارم. در آمریکا هم هرکی می‌خواد رای بیاره می‌گه به جنگ‌ها خاتمه می‌دم. از فردا صبحش اینجوریه که در ایران اینترنت محدودتر می‌شه و آمریکا جاهای بیشتری می‌جنگه.

جماعتی از پهلوی‌چیان الحاد ستیزه‌جوی افراطی را بانگ می‌زنند. فردایی را فریاد می‌کنند که حتی دینداری گوشه‌نشین هم ممنوع است. آرزویی که حتی تصورش مساوی شکست است. هر تغییری تا شعارش و عملش رواداری نباشد، نتیجه‌اش شکست است. این توهم محصول نشناختن جامعه ایران است.

من سازِ ناکوکِ ناهمساز با اجتماع نیستم، من بیم از آن یأسِ فلج‌ساز دارم که بی‌شک گریبانِ رویابینانِ جوان را خواهد گرفت، میدانید علت چیست؟ ما عاشقِ رهِ صدساله را یک‌شبه پیمودنیم! متأسفم که باید بگویم: نُچ! «کتابچه‌ی راهنمای کاربر دنیا» را اگر بخوانید، دنیا اینجوری کار نمیکند.

دیگر انقلاب نکنید! مگر بقیه دنیا برای هر تغییر سیاسی بزرگ انقلاب می کنند؟ مثل باقی دنیا رفتار کنید. تشکل پیدا کنید. مطالبات خود را به برنامه دشمنان خودتان تبدیل نکنید. کارتان را خودتان در حد توان خودتان پیش ببرید. قطعا از هر دخالت خارجی بهتر است!

هیچ خیری در هیچ انقلابی نیست.

آنچه موجود است، هرچند کم یا ناکافی، بدیهی نیست. در تلاش برای تغییر عمده آنچه موجود است نیز گاهی از دست می‌رود.