Her yolculuk bir yere götürmez insanı. Bazen öylesine yürürsün.

Hiçlik lazım bana bir nebze. Anlam orada anlamsızlığı ise benim.

Bu ülkede ne yangın biter, ne de sürekli gelecek aşılayıp bugünü fakirleştiren siyasetçiler.

Ve umut akılda taşınan bir şey olmamalıydı…

Öylesinelerle ölesiyeler arasında geçiyor yaşam.

İyi geceler mumsuz yanan şamdanlar.

Olan olur. Müdahale etmek imkansız bazen. Düşünce eyleme geçemez. Eylem azınlık işi. Hali hazırda bunu plana siz yaşamadan önce dökmüş olanlar var. Nefes aldığınıza şükredip devam edin. Maalesef hayatın size verebileceği tek şey bu. Hele ki bu asır…

Kendini bilmezlerin dünyasında kendini bilenlere yer yok.

Zaman ziyan olabilir. Ama sevdiğin zamanda ziyan olmaz asla. Beslediklerinin asla ziyan oalamayacağı tek şey sevgidir.

Sonsuzluğun beni tanımadı yanlızlığım fırtınalı.

Geçenler günü yorumlar pişmanlıklar geçmişi…

Kendini düşünenlerin oyunudur ihtiyaç oluşturmak…

Yaşamaktan keyif alamıyorum çünkü benimkisi yaşamak değil hayatta kalma mücadelesi…

Sonsuzluk ne kadar idare edebilildiğinle alakalıdır yoksa son her dakika gerçekleşir…

Sanırım sevilmek hayal ettiğiniz kişinin dokuşlanırı hissedip dona kalmaktan ibaret. Yani ölmekten…

Kendini dışa vurmak vurulmaktan başka bişey değil…

Her zaman bu kadar çok oyuncu vardı zaten. Ama herkesin kamerası yoktu. Ve bu kadar gerizekalı izleyici kitlesi…

Aslında zaman sayılardan ibaret değildi. Yorgunluk, ömür geçiyor hayaller, umutlar hep çeyrek kalıyordu.

Zor zaman boş zamandır. Çalışın! İyiyi bulmak için.

Kendimde olmadığım bir gün kendimi tanıdım oysa…