Ne büyük nimet, el ele yürümek.

💛💙

03.03.2025

🫀

Belki hayatımın her döneminde kalabalıklar içinde yalnız olduğumu çok kez idrak ettim ama bu defa başka. Ben gerçekten yapayalnızmışım. Dost, abla, kardeş her sıfatın içi boş, bomboşmuş. İşte bu eşik de, kimse için bir daha kılını bile kıpırdatmaman gerektiğini öğretiyor insana.

Kardeş olmayı bile beceremiyorsun.

İçine içine ağlamanın ne demek olduğunu bugün yine anladım.

Kalbim ikiye bölünmüş gibi hissediyorum.

Başın sağ olsun ile hayırlı olsun aynı cümlede olur mu hiç, oluyormuş.

Nasıl geçecek bu kaybolmuşluk hissi.

Seni ananene getiremedim oğlum. Ama ananenle birlikte geldiğimiz yerlere getirdim. Umarım bizi görüyorsundur..

Annem olsaydı şimdi “kar yağıyo büş” diye mesaj atardı.

Kahve içtiği bardak burda, oturduğu koltuk, örtündüğü battaniye. Başörtüsündeki koku bile burda. Ama kendisi yok.

Bir daha eskisi gibi gülemeyecekmişim gibi geliyor.

“Büşüm kar yağıyor.”

Bu kadar kötülüğe artık yüreğim dayanmıyor.

Beni pişman bir bakış ikna edebilir. Beni hadsiz bir kelime küstürebilir... Beni küçücük bir kelime öldürebilir. Beni tek bir cümle hayata döndürebilir. 'Çok ince bir çizgideyim.'

İyi değilim. Mutlu değilim. Her şeyden ve herkesten uzaklaştım. Çok yoruldum. Kendimde değilim. Uyuyamıyorum. Dalgınım hep. Her şey üst üste geliyor ve hiçbir şeye hevesim kalmadı.

Ateş düştüğü yeri yakar.

İçinde büyüdüğüm dünyamın kıyameti koptu.