Kural 539 ;

kaçtım sandığım ne varsa gece üç gibi karşımda

kalp kırılınca beyin çalışmaya başlar

Barışıyormuş her orman yangınıyla

Neşem yok

bir yoldan geri dönmenin de ilerlemek olduğunu öğrendiğim yaştayım

nasip mi değildi yoksa ben çok istedim diye mi imtihanım oldu düşüncesi..

belirsizlikten nefret ederken hayatımın kocaman bir belirsizliğe dönüşmesi

Hayat aynı insan olmak için çok uzun

Benim duvarlarımı bazen ben bile aşamıyorum

beni benle bıraktın ya alacağın olsun

kötü niyetle iyi murada varılmaz

içimdeki fırtına geçti ama bahçemdeki tüm çiçekler telef oldu

Evren boşlukları daima daha iyisiyle doldurur . Her anlamda

Gururun yüzünden küçük gemileri yaktın şimdi yüzerek gel bana

Sen hâlâ en sevdiğim yanlışım