ในโลกของความเป็นจริง ความรักแม่งฆ่าเราได้ทุกเมื่อ

อยากให้มะเร็งทุกชนิดบนโลกใบนี้สามารถรักษาหายขาดและไม่กลับมาเป็นอีก

กุไม่พอใจอะไรในตัวเองสักอย่าง ไอ้เหี้ย รู้หมดแต่อดไม่ได้อะ เหนื่อย

ใช่

ช่วงปฏิเสธสังคมกุมาไวกว่าที่คิสมาก

ใช้ชีวิตมายังไงไม่รู้ พอมีคนชมว่าเก่งทีไรก็ร้องไห้ทุกที

จังหวะเพลง go big or go home เมื่อวานเป็นช่วงวัดใจมาก ตะโกนร้องทั้งเพลง แต่ในหัวคือ(ชห.ละอันนี้กูต้องชานท์ 7 รึ 6วะ) จนถึงท่อนที่ต้องชานท์ คนข้างขวาชานท์ 7 ข้างซ้ายชานท์ 6 แต่เสียงชานท์ 6 ดังกว่า ส่วนฉันชานท์ 6 แบบสะดุดเล็กน้อย เพราะปากชินกับ 7 คนมาก แต่ก็ชานท์ 6 จนจบ

กูชอบตามใจมากแต่กูดันชอบเอาแต่ใจมากกว่า ก็มาดิ

ลิปมัน lanolips นี่มันดีจิงงๆ🤤5555555555555555555

แล้วคนนั้นทำไมแกทำให้ได้อ่ะ?

ต่างชาติไม่ต้องมาดูคอนที่ไทยหรอก เดี๋ยวถ้ากุกดบัตรได้โซนดอยเดี๋ยวกุไลฟ์สดในติ่กต่อกให้ดู ไม่ต้องมาไทยหรอก ผีก้ดุรถก้ติดอะ ราชมังมันเล็กกกก

หน้าพลาสติกไหมหล่ะไอด้อนแคร์ค่ะกวนตีนชิบหาย

แพ้คนใส่ใจจะทำอะไรก็รายงานตลอดโดยที่เราไม่ได้ถาม

“ทำได้หมดแต่ไม่เก่ง” เป็นอะไรที่โคตรเศร้า

โตมาถึงได้รู้ว่าถ้าแค่โกรธโมโห ด่ากันมันยังแค่ระดับเบื้องต้นเท่านั้น ถ้าโกรธและเกลียดคือไม่ต้องพูดกัน ไม่คุย ไม่อยู่ในสายตา เป็นอากาศธาตุ นั่นแหละคือเกลียดแม่งชิบหายสุดๆ

ความสัมพันธ์กุกับเพื่อน be like :

ว่ากุรึเปล่าวะ

ในขณะที่คนอื่นเก้บเอกันทุกคนส่วนกุนั้น🙂‍↕️