نه تنها با پارتنر زندگی نمی‌کنیم، که حتی با دوست صمیمیمونم همخونه نیستیم. خب این چه زندگی ایه واقعا؟!

دختر بودن اونجاش سخته که من حتی بلیطمم گرفتم ولی هنوز نتونستم به پدرم بگم که قراره فردا برم سفر :)

بهش پیام داد: پــــــدر جواب داد: بله عزیزم من داشتم ادامه ی پیامو می نوشتم، که پیامک واریز اومد... خب اجازه بده کلام ما منعقد شه، شاید درخواست کمک های نقدی نبود...

این دوتا گُلی که امروز زدم، به کل بدبختیایی که دیروز کشیدم، دَر🤌🏻

موهای فر اینجوریه که اگه توی تایم طلایی بعد از شستنش بهش رسیدگی کردی، که خوش به حالت اگه نه یه جوری ناجور وایمیسته که از کرده ی خودت پشیمان شی.

رفیقام همینقدر خجسته ن :)

نتیجه شد اینکه؛ واقعا دور بودن از مجازی می تونه کمک کنه آدم متمرکز تری باشم.

سعی می کنم که افکارم را مجموع کنم، در قالب سطری، پاراگرافی، چند صفحه ای... اما مگر جمع می شود این طومار فکر و خیال؟ اصلا امیدی به جمع شدنش هست؟

آدما یه وقتایی غصه می خورن، بعد سرفرصت می گردن براش یه دلیلی پیدا میکنن.

معمولا اینطور بود که حوصله نداشتم به کسی پیام تبریک بدم بعد از سال تحویل... ولی امسال دلم می خواست به آدمای دور و برم بگم تو سالی که گذشت حداقل شماهارو داشتم و این قسمت خوب ماجرا بود... عید شما هم مبارکــــ🤍

از فردای روزی که قرار شد دیگه واقعا برم، یه عکس از خودم دارم با چشمایی که فریاد می زنن؛ «که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری...».

دوباره دست به نوشتن شدم. یعنی انقد حالم بده؟ نمی‌دونستم...

فکر نمی‌کردم هشت ماه طول بکشه... ولی همین الان آخرین ثانیه هاش رو هم شنیدم و تمام.

از من بیشتر می دونست. بعدا فهمیدم من به کسایی که ازم بیشتر بدونن حسودیم میشه وگرنه دلیلی نداشت نشینم رو به روش که اون بگه و من گوش کنم.

اونقدری منو یادتون اومد که دیگه پروفایل جدید؟

امروز روز عجیبی بود. ازون روزا که بزرگسالی می خوره تو‌صورتت. من برای آدم بزرگ بودن آمادگی کافی ندارم.

الان یادم اومد بهتون نگفتم که من دیگه فوبی گربه ندارم :)

ذهن هیاهو طلب داشتن هم مصیبتیه...

ده سال دیگه یادم نمیاد امروز دوتا کلاسمو پیچوندم که بیام خونه بخوابم دیگه... مگه نه؟

من اصلاً نمی‌دونستم می‌شه این حجم از غم رو تجربه کرد.