mümkünse iyi geceler

maskeli depresyon çok yorucudur. çalışırsınız, şakalaşırsınız, ailenizle ilgilenirsiniz ancak zihinsel olarak çökkünsünüz, bi boşluk hissi vardır ve bunu pek kimse bilmez..

cidden HER ŞEYİ hissediyorum ve fark ediyorum. ortamda değişen enerjiyi, farklı tonlamaları, beden dilini, sinsi kötü bakışları, yüze gülünse bile samimi olunmadığını… 6.his biri olsaydı o kesinlikle ben olurdum

bence ben yaşamak için uygun bir insan değilim her şeye çok üzülüyorum çok kırılıyorum çok içselleştirip kafama takıyorum böyle ömür geçmez yani kafaya sıkmak lazım en kısa zamanda

tek rutin konuşmamız

çok haklı.

hayat surekli böyle hisssettiriyo

İyi geceler

İçim soğudu. Ne oldu tam olarak bilmiyorum ama bu hissi başka türlü anlatamıyorum. Sadece içim soğudu. Yani, içim şey oldu böyle, eksildi gibi oldu. Kendime dair umudum bir tık daha azaldı. Neden derseniz, ben de bilmiyorum. Üzüldüm, belli etmedim ama, çok üzüldüm.

benim 3 kişiliğim var: konuşmam. çok konuşurum. kendi kendime konuşurum

büyümek ne zormuş, aniden biten arkadaşlıklar, ilişkiler, yanlış yerlere verilen fazla değerlerin yükleri, hayal kırıklıkları, düşüşler, sorumluluklar. insan olmak kolay değil, yaşamak kolay değil. bunca zorlukta güzel kalabilenler aslında kolay bir şey yapmıyorlar. tebrikler

"Acı rutin hale geldiğinde tepki vermeyi bırakırsın."

“İnsanlara laf anlatmayı bıraktığımdan beri hayatım çok daha güzel. İnsanlar ne anlamak istiyorsa onu anlıyor; diretmeye gerek yok. Öyle mi anladın? Öyle devam edebilirsin.”

artık çok yakın çevrem hariç kimseyle ciddi konuları hayata bakışımı falan konuşmamaya çalışıyorum. genelde insanlarla yüzeysel muhabbet edip her şeye gülüp geçiyorum ciddi bir konu açılırsa da dalgaya vuruyorum. beni anlamayacak insanlara bi şey anlatmak çok yorucu malsf.

inandigim güvendiğim ve heveslendigim seyler tarafindan vurulmadigim bir yıl diliyorum

hiç kimse, potansiyelini görüp de o potansiyele uygun yaşamadığını bilen biri kadar stresli değildir.