Bazı şeyleri bilmemeyi çok isterdim.

Artık hiçbir şey hissedemeyecek kadar çok şey hissettim ve ruhum tükendi. Kala kala bir yankı kaldı içimde.

Her şey başka türlü olabilirdi.

Çok güçlü olmak da yenilmekmiş bazen. İnsan bazen en dik yokuşları aşıp bir düzlükte yere yıkılabiliyormuş. Olabiliyormuş.

Oluyor işte bazen, insan celladına sarılırken, ölümü aşk sanabiliyor.

Belki başka bir hayatta.

Çoktandır gitmek istediğim yollar var.

Farkına diye bir yol var, varmak için ne çok yanılıyor insan.

Çünkü şimdi sen de herkes gibisin.

Öznesi sen değilsin, adın önemsiz artık.

Bir ben var benim içimde benden öte, benden ziyade.

Olmadı, olmuyor, olduramadım.

Dağ olsa devrilir, taş olsa çatlardı, inan yıkılmadım.

İnsan bazen ördüğü atkıyı elleriyle sökmeyi bilmeli. Bazen emek sahiden boşa gitmeliymiş.

Sen o evi yaktın, ben içindeydim.

Her şeyi düzelteceğim her şeyi yoluna koyacağım.

Anlata anlata duyuramadıklarını, sessiz sessiz kafasında bitirirmiş insan.

Bir ara her şey gönlümce oldu gibi ama sonra geçti.

Herkese ferah bahçeler sunan dünya bir tek bana darmış gibi.