خلبان آمریکایی یک روز و‌ نیم تو مملکت بوده تنها، با کلی جایزه و نیرو و…. نتونستن پیداش کنن. یه بچه تو توییتر از نیروی نظامی مینوشته سریع پیداش میکنن و میدزدنش.

زندگی منم این وسط سورئاله واقعا. به مناسبت ایستر خونه‌ی یه زوج گیِ ایرانی امریکایی دعوت شدم. خدا به خیر کنه.

آخرین باری که خواستم جهان اولی ‌طور با مشکلاتم روبه‌رو بشم و با یه مشاور صحبت کردم، بعد از سه چهار جلسه جنگ دوازده روزه پیش اومد و اینترنت مشاوره قطع شد و هیچی به هیچی. به نظرم این کارا برای یه خاورمیانه‌ای خیلی دوزش پایینه و جواب نیست. احتمالا آخرین سنگر همون تریاکه.

هر کجا و هر زمانی یک ایدئولوژی رو بپذیری، در واقع پذیرفتی یه جا و یه زمان دیگری انسان‌هایی محکوم به مرگ خواهند بود.

یه روز آدم تحمل سختی‌هام، فاتح تمام قله‌ها، با انگیزه و شوق و امید بی‌حد و مرز و فرداش سقوط می‌کنم ته چاه، انقدر می‌رم پایین که حس می‌کنم دیگه هیچ‌وقت هیچ نوری بهم نمی‌تابه، تا ابد همون‌جا می‌مونم و راهی برای بیرون اومدن پیدا نمی‌کنم.

در ظاهر انکار می‌کردم اما ته ته دلم باور کرده بودم فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم. حالا بهار این‌جاست اما آزادی نه.

چگونه تمدن ۲۵۰۰ ساله‌‌ی ایران با وجود این همه بگایی دووم آورده؟ اینطوری که کشور مرز‌های فروپاشی رو از هر طرف هزاران بار رد کرده و مبحث اصلی کف توییتر واق واق کردن سیدنی سویینی در یوفوریا است:)))

بچه‌‌ی سرپرست خوابگاه قراره بیاد باهام مصاحبه‌ کنه برای تحقیق مدرسه‌ش درباره‌ی وضعیت دوچرخه‌سواری زنان در ایران. چون می‌دونم یکی از دغدغه‌های اصلی شما نیز اکنون حول این موضوع هست، لطفا نظرات و پیشنهادات ارزشمندتون رو با ما در میون بگذارید. با تشکر.

“Someday you'll be old enough to start reading fairy tales again.” (C.S. Lewis)

حتی اتفاق‌های خوب پیش روم که قرار بودن روحیه‌م رو عوض کنن هم حالم رو بدتر می‌کنن و از فکر کردن بهشون می‌خوام از استرس بمیرم چه برسه فکر کردن به اونایی که از اول می‌دونستم سخت و ترسناکن.

رو‌به‌روی معبد آرتمیس، وسط ناکجاآباد یونان که ایستاده بودم، حس کردم شاید اون چیز ناشناخته‌ای که همیشه ته دلم بود و به سمت راه‌ها و تصمیم‌های عجیب می‌کشوندتم همین باشه؛ قرار بوده باستان‌شناس بشم و دنیایی رو ببینم که بالاخره در اون‌جا احساس تعلق کنم.

من داشتمش. بهترشو حتی، به طوری که مهاجرت و دوری هم خرابش نکرده بود اما این چندین ماه قطعی اینترنت ازم گرفتش و هر روز کمبودش رو حس می‌کنم و برام ذره‌ای عادی نشده.

یه جوری چندین ساله با اراده‌ و پشت‌کار بسیار سیزن پشت سیزن chicago pd و chicago fire و chicago med دیدم که الان اونقدری که شیکاگو رو مثل کف دستم می‌شناسم تهران رو نمی‌شناسم.

بعد از سه روز زل زدن به سقف اتاق اومدم بیرون و دیدم گویا زندگی هنوز در جریانه، صرفا من مطلع نبودم.

ما یه دوستی داریم که حتی همون شب مرگ خامنه‌ای که همه داشتیم کف و خون قاطی می‌کردیم و دیگه صد مطمئن بودیم اینا رفتنین خیلی چیل و خمینی‌وار می‌گفت نه بابا امریکا هیچ غلطی نمی‌تونه بکنه، ما هم می‌گفتیم چه خریه این. هیچی از این به بعد می‌خوام با دقت بیشتری پای صحبت‌هاش بشینم.

نه به این که هلن بیست سال پیش تو فیلم Troy بلوند چشم آبی بود نه به الان که سیاه پوسته. محض رضای خدا یه پوست گندمی با موی تیره نیست این نقشو بازی کنه که ما هم حس نکنیم مسخره‌ی بابای سیاست‌های هالیوود شدیم؟

تولد بهترین دوستمه امروز و حتی نمی‌تونم زنگ بزنم بهش تبریک بگم. خیلی وقته حرف نزدیم و نمی‌دونم امروز چه حالیه، امیدوارم بهش خوش بگذره.

حس می‌کنم انقدر از همه فاصله گرفتم این مدت که دیگه نه من اونا رو می‌فهمم نه اونا منو. از اتفاقای زندگی و احساسات هم خبر نداریم و این جای خالی انقدر بزرگ شده که نمیشه دیگه پرش کرد.

دختران هات در کودکی ماجراهای رامونا می‌خوندن:

کی بود می‌گفت بمان و پس بگیر؟ بیا! موند! اعدام شد!