هفتهٔ پیش در سلسله نشست‌های انجمن جامعه‌شناسی ایران تحت عنوان «بازخوانی اجتماعی جنگ ۱۲ روزه» صحبت‌هایی داشتم که فایل صوتیش رو این‌جا گذاشتم. t.me/ARkheirollahi/…

برای حفظ ظاهر هم که شده نکردن دو کلمه در مورد لزوم تشکل‌یابی و تحزب برای جذب کارگرها روی پوستر تبلیغاتی‌شون بزنن. این جماعت رسوا مدعی نمایندگی کارگران ایران هستن. البته مدعی که نه، دوستان واقعاً صاحب‌خونه هستن.

سفره‌خانهٔ سنتی و چلوکبابی خانه کارگر. چای و قلیان حاضر است.

مذاکرات داخلی و خارجی سر قضیه ملی کردن صنعت نفت مابین سال‌های ۲۹ تا ۳۲ شباهت عجیبی به داستان این روزهای ما داره. *درس‌گفتارهای سیروس بینا در مورد نفت ارزش شنیدن دارن. youtu.be/P9Xdlyp4q3w?si…

دوستان عزیزم، اگر تا الان نمی‌دانستید حالا بدانید، در غزه «جنگ» وجود ندارد، کدام جنگ بین مردم غیرنظامی و ارتشی تا دندان مسلح؟ کدام جنگ بین یک مشت چریک سنگ به شکم بسته و هواپیمای بمب‌افکن؟ کدام جنگ بی‌همه‌چیزها؟ آنچه در غزه رخ می‌دهد نسل‌کشی در غیاب هر نوع امکان مقاومت است

آکادمیسین‌ها تلاش بسیار زیادی کردن که فیگورهایی مثل لوکاچ و گرامشی رو در سطح فضلای اخته و دلقک‌های پست‌مدرن پایین بیارن! لکن لوکاچ و گرامشی تا آخرین لحظهٔ زندگی‌شون آدم‌های حزبی و لنینیست‌هایی سر خط بودن، که هیچ ربطی به این کاریکاتوری که در دانشگاه‌ها ازشون ساخته شده ندارن.

بورژوازی وابستهٔ ایرانی کار رو تمام شده می‌بینه و با مصدق‌بازی هم مخالفه. در حال حاضر فقط باید یه محمدعلی فروغی پیدا کنیم تا فرایند تسلیم رو برامون با درد کم‌تری پیش ببره. واقعیت اینه که اینا میانگین هیأت حاکمهٔ فعلی هستن. امورات این مملکت همیشه دست همین وثوق‌الدوله‌ها بوده.

حالا اگر محمدعلی فروغی‌تون (که از صد کیلومتری معلومه کیه) اومد و نامه‌هاش رو نوشت و به فرض تقریباً محال آمریکا و اسرائیل هم باهاتون کنار اومدن، بعدش حاضرید مثل دههٔ ۱۳۲۰ اجازهٔ فعالیت به صاحبان ایده‌های مخالف‌تون رو بدید یا از همون اول با داغ و درفش و اره‌برقی طرفیم؟

مردم مهمند، اما اتاق بازرگانی مهمتر است.

به عملکرد حزب توده نقدهای زیادی وارده اما توده‌ایی‌ها قطعاً در نسبت با زباله‌هایی مثل سلاح‌ورزی نیاز به سفیدشویی ندارن. مردک دوزاری فکر می‌کنه تاریخ درست از زمان سر سفرهٔ الیگارشیِ جمهوری اسلامی نشستنِ خودش شروع شده.

اگر نبود مبارزات همین حزب توده در دههٔ ۲۰ و ترسی که نسل قبلی سلاح‌ورزی‌های ایرانی در دهه‌های بعد ازش داشتن، احتمالاً ما هنوز قانون کار و تأمین اجتماعی نداشتیم و بساط خان و خان‌بازی هنوز تو این مملکت جمع نشده بود.

حاجی شما همون روزی که گفتی انقلاب اکتبر کودتا بوده معلوم شد چه‌کاره‌ای. نظریه ارزش مرزش رو هم که قبول نداری و فوقش می‌خوای با تز مشعشع انباشت به وسیله سلب مالکیتِ هاروی ثابت کنی که سرمایه‌داری ما کونش کجه و اول باید اصلاحات بورژوا دموکراتیک کرد. حالا صاحب سرقفلی چپ در ایران شدی؟

علیرضا خیراللهی چپ رو کردن مسئله‌ی هویتی. بدون ایده، لیبرال، مسامحه‌جو، حقوق‌بشری، پاانداز پروژه‌های آمریکایی. همه‌ی این چپ برای خودتون.

«چهره چپ»؟ بابا اصلاً چپ بودن خودش چیه که حالا شما نگران چهره‌اش باشید. چپ مثل پاتیل ترشی مخلوطه. از کمونیست سر موضع تا قاذورات سوسیال دموکرات و پست‌مدرن و اصلاح‌طب‌های نوکینزگرا رو می‌شه چپ فرض کرد. اگه عرضه دارید اسم دقیق خودتون رو به مخاطب بگید. بعد برای جهان تعیین تکلیف کنید.

شما وقتی گفتی من با رابطهٔ اجتماعی سرمایه و نحوهٔ توزیع منابع حاصل از کار انسان‌ها در طبیعت ذیل نظام سرمایه‌داری، مخالفم، دیگه باید قید آبرو داشتن رو توی زباله‌دونیِ جامعهٔ مدنی بزنی. حالا تو می‌خوای در اوج هژمونی سرمایه «چهرهٔ» قشنگی از خودت برای اپوزیسیون راست بسازی؟ زهی خریت!

یک بومی افریقایی در حال نگاه کردن به دست و پای فرزندش که توسط ارباب اروپایی، به دلیل کم‌کاری قطع شده:

پسر یک آدم معروف بودن تراژیکه؛ و پسرِ بی‌قابلیت یکی از مسئولین به درد نخورِ جمهوری اسلامی بودن کمیک.

شما به عنوان یک فرد حقیقی در جمهوری اسلامی اگه بیای این زیر برای این مادونِ حیوان آرزوی سلامتی و طول عمر بکنی با هیچ مشکلی مواجه نخواهی شد اما ممکنه به دلیل حمایت از فلسطین خارج از چارچوب رسمی با تماس امنیتی‌ها مواجه بشی! حقیقتاً تف.