İnsanların kendi elleriyle yapıp ettikleri yüzünden yaşanan olayları kadere bağlamadığım için dert sahibiyim ve öfkeliyim. Ve sonra neye olduğunu bilmediğim bir özlem duygusu beni iyice yalnızlaştırıyor.

Çok mu kısa bu hayat yoksa gereğinden uzun mu? Cevabı bulan ermiştir.

Yıkanır nehirde kalbimiz; fakat biz ısrar ile yalana batarız.

Başkalarının huzurundaki varlığınla kendi ruhun arasındaki o derin ayrışma. Suçluluk hissi ve sonra gerçek yüzünün açığa çıkma korkusunun verdiği yorgunluk ve herşeyin bitmesi arzusu. Bu durumda insan sadece sessiz kalabilir. Ancak o zaman birden fazla yüz taşımak zorunda kalmaz.

Hayat tesadüfi bir kronolojinin parçaları mı yoksa kader mi?

Neden insana mutlu olması için dış uyaranlara muhtaçmışcasına tavsiyelerde bulunuluyor. Yeni hobiler edin, gez, kitap oku arkadaş edin vs. Bunlar insanın hayatını güzelleştiren detaylar sadece. Koca hayatı bunlarla anlamlandırıp sahte bir mutluluk çemberi içine hapsediliyoruz.

Bedenimi eğlendiren şeyler ruhumu yoruyor. Dinginlik ve yalnızlığı özlüyorum.

Aramak bulmaktan daha güzeldir.

Dünya, ne mesuliyetli bir rüya.

Bu dünyadaki en büyük korkum; sevdiğim insanların sesini unutmak.

Evet. Bütün hayatımız güzel bir ölüme hazırlık.

Hata yapma. Özür dileme.

İnsanın varoluş amacı varsa bu amaç ancak bir yaratıcıya ait olabilir. İnsanlar için ancak varoluş sonucundan bahsedilebilir.

Hüzünlenebilmek büyük bir nimettir çünkü hüzün huzurun anahtarıdır. İnsan ancak hüzünlüyken kendisini duyabilir ve ruhunu hissedebilir. Yavaşla.

Hayatım boyunca yaşadığım en güçlü duygu şüphesiz ki özlemek idi. Çünkü özlemek aslında içinde bir çok duyguyu barındırır. Mesela sevgiyi, hüznü, öfkeyi, bitişi, yok oluşu ve bunu kabullenemeyişi.

Hayat huzur içinde bir yaşam sürmek için değil onurlu bir biçimde ölmek için bize verilmiştir.

Duygusal özyeterlilik hayata karşı güçlü duruşun ve sızlanmamanın birinci gerekliliğidir.

Bazı şarkılar vardı; dinleyince gözlerimi dolduran. Şuan ise dinleyince gözlerimi doldurduğu günleri hatırlayıp gözlerim doluyor. Belki de bu yazdıklarımın bir şarkıyla ilgisi yoktur.

Bir ömür böyle kolay harcanmaz. Bir heves böyle kursakta bırakılmaz.

Yemek yemenin ve hatta uyumanın, konuşmanın eziyete dönüştüğü vakitler.. Yine de her tarafımdan sızan yaşam parçalarını görebiliyorum. Tepki vermeye; dahil olmaya zorlanıyorum. Kaybolamıyorum.