ruhum ölümü benimsedi de kalbim yaraları, çürükleri, acıları benimseyemiyor artık.

asılı hırkanın yanında gülümser fotoğrafın.

need

hiçbir duygunun sürdürülebilir olduğunu düşünmüyorum artık. öfke zamanla soğuyor, aşk zamanla bitiyor, sevdiğin şeyleri zamanla sevmiyorsun hatta sevmediklerini de sevmeye başlıyorsun.. her şey o kadar gelip geçici ki bazen hepsini kendim uydurmuşum gibi hissediyorum.

''Üşengeç değilsin, sadece mutsuzsun ve mutsuz insanlar yorgun olur, hiçbir şey yapmak istemezler.'' Charles Bukowski

“Sürekli yanlış yapıyormuşum gibi hissediyorum. Ulan şu an acaba neyi yanlış yapıyorum demekten, o kadar yoruldum ki… Bunun nasıl kötü bir şey olduğunu sana anlatamam.” (Nuh Tepesi)

"Benden özür dileyeceksin. Hayatımın tam ortasına koydum seni. Orada duramadığın için benden özür dileyeceksin. Biz bu ilişkiyi bambaşka bi yere taşıyabilirdik, buna izin vermediğin için benden özür dileyeceksin...'' (Nuh Tepesi)

“Nasıl bir his biliyor musun? Oda çok geniş ama sığamıyorsun, bak kapı orada ama çıkamıyorsun, pencere açık ama nefes alamıyorsun.” (Şahsiyet)

Bu aralar okuduğum en güzel yazısın.

önceden sevginin her şeyin üstesinden gelebileceğine inanırdım. sonra anladım ki sevdiğiniz insanın size karşı anlayışı, saygısı ve sadakati yoksa istediğiniz kadar sevginizden delirin. üstesinden gelemezsiniz