birini ruhuna alabilmek için; biraz yer açmalı, biraz benden olmalı.

ben kendim bir alemim, şu alemin içinde bir bela. en şahane biçimde.

ben seninle yanmaya bile varim. sen benimle bi kıvılcımla bile yoksun.

ne olursa olsun dizinde son bulsun

şu dünyada seni bana, beni sana unutturacak kimse yok. yak gel.

yeterince delirmesem akıllanmazdım

renklerin vardı senin. rengarenk bi dünyan. şimdi karanlıktan korkmadığı seviniyosun.

bosver ben hallederum.

cok daha sivri bicaklar gördüm

ne olacak simdi bizim siir gecelerimize..

her olay bir tepkiyi gerektirmez.

dunyadaki en swksi şey basaridir.

simdi bensiz mutlu hep en sevdiklerim..

bu şehrin dumanlı havası bi tek beni mi zehirler

gerekirse yaşamayı görev edinirim kendime.

zambaklar en ıssız yerlerde açar ve vardır her vahşi çiçekte bir gurur.

nasibimi aldım tüm yeminlerden.

senin kılın kıpırdamaz orda ama benim canım burda çok acıyo

gidip geldiğim hiçbir yol sana çıkmıyor artık. ben çıkmaz sokağın kendisi oldum. gökyüzüne her baktığında aklına geleyim istemiştim. ben o gökyüzüne seni sığdıramadım.

hani ellerin nerde hani huzur bulduğum deniz gözlerin nerde ? hani sen hep benimdin ? şimdi nerdesin nerde ?