Çünkü acı gidenin değil kalanın hikâyesidir ve hikayeyi hep kalanlar bitirir.

Nasıl anlatıyım herkes güzel yollarda ben adım bile atamamışım gibi herkes sevilmiş benim başım hala okşanmayı bekliyor gibi saatlerce beklenmesi gereken meydanda herkes oturucak bir tabure bulmuş bir ben ayakta kalmışım gibi.

Ben senle gittiğim sinema biletini bile sakladım bu sevgi degilde ne size hep kötü ve iyi gelmeyen insanlar yüzünden mutlu değilsiniz.

Herkes cüz'e geçti ben elif'te kaldım.

İyi hissedene kadar ortadan kaybolmak istiyorum

Uyumak süper bir şey yaşamıyorsun ama ölmüyorsun da

Bazı insanları kaybetmedik, kurtulduk.

"Olması gereken şeylerin adını iyilik yapmak koymuşlar."

Olmayınca zorlamaktan tükendim artık. Biri de çıksın benim için zorlasın tüm olmazları.

Herkesin çok inanmıştım dediği bir hikayesi vardır illa ki, sonu hüsran ama tecrübeyle dolu olan.

Telefonu atıp sosyal medyayı silip şehir değişip ortadan kaybolma isteği.

Benim acil samsuna gitmem şart insan bu kadar Hasret kalmaması lazım topraklarına.

Üzmeyin, kırmayın. Kıymet bilin. Hayatta geri dönüşü olmayan ayrılıklar var.

Kız kardeşime maaş kartımı vermekte kötü mü ettim bilmiyorum ama şimdiden içime korku düştü Buse Gül

Bugünde yaşıyoruz ama nasıl yaşıyoruz bı bana Sor.

O hikaye bitti

Şu paragraf güzel anlatmış; “Her şeyden çok sıkıldığım bir evreye geldim. Tahammül seviyem yok artık. Kimseye gerektiğinden fazla katlanamıyorum. Kimsenin peşinden koşacak gücüm yok. Belki de koşacak gücüm yok.Olacak her şey kabulüm, olmayana da üzülecek zamanları çoktan geçtim.”

Sarılmak varken darılmak bitirdi bizi.

Gitmeyi hala bilmiyorum ama, bir adım geri çekilmeyi öğrendim artık.“

sen bütün ihtimallerin boynunu büktün