Ne olduğunu bilmiyorum ama içimde dünya bana bişeyleri çok görmüş hissi var

Bırak dağınık kalayım

Sensiz yapamıyor değilim,zaten yapamıyorum ve sen olmadığın için öyle zannediyorum.

Yokla var arasında olan hiçbir şeyi sevmiyorum

Sürekli evin dışında olmam gerek, gezip tozmam gerek yoksa eve girince bir ağlama bir üzülme bir mutsuzluk

Bu hayatta hiçbir şeyi hak edememiş olmayı sindiremiyorum, o kadar da kötü biri olmadığıma eminim. Oysa kimler neleri hak ediyor kimlere neler vadediliyor da bana bir nefes çok görülüyor

Ben ne güzel affedecektim seni. Neden beni aptal yerine koydun

Ben o mahalleye bir daha geldim de yolu bulamadım

insan on defa isteyince ve onucu defasında da olduramayınca anlıyormuş, bazı bağlar kopmalıymış, bizi artık tesadüfler bile bir araya getiremezmiş, biz birbirimize yazılmamışız.

Bitirirken çok çok üzülüp ağladığım her hikayenin sonunda, geriye dönüp şöyle bir baktığımda iyi ki bitmiş dedim. Hayatımdan çıkartmam gereken insanlara biraz daha katlanabileceğimi hissettirdiğim her an paramparça olduğumu gördüm. Dik bir omurga ve gurur her şeyden daha önemli.

Güneşimi kaybettim

İş yerini umursamayı bıraktığım an eşofmanla işe gidiyorum

Bir insanın tüm kötü yüzleri ile yüzleştim

Şimdi ben ölsem senin benim toprağıma bakacak yüzün kalmadı.

Bu kız kendi saçını bakırdan doğal kumrala tek başına çevirdi. Sen cesaretten bahsediyorsun

Çöp stick kullanmadan yemek yiyen de ne biliyimmmmm yani

Demediler mi bu kız kendine gelince seni hatırlamaz diye

5 yıl önceye dönebilir miyiz? Orda yarım kalan bir hikayem var

Kurt bu doğum gününde üflediği hiç bir pastada dilek dilemedi. Yediği ayazaları üflediği mumlarla halledemeyeceğini biliyor artık…

Hep çok fedakardım, hep yanlarında olursam onlar da benim yanımda olur sanmıştım. Bu tüm arkadaşlık ilişkilerimde de böyleydi aşk hayatımda da. Bu yüzden kendimden feragat edip durmuşum. Dönüp bakıyorum da ne çok şey kaybetmişim ne çok şey çalmışım, kendimden.Farkında ve üzgünüm