“ฉันก็คิดถึงทุกคน แต่ทำไงได้ ตะโกนเรียกเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครกลับมา” ถอนหายใจ

1 September 1992: Harry meets Ron & Hermione aboard the Hogwarts Express, is sorted into Gryffindor and begins his first year at Hogwarts.

⠀ ⠀ 𝐋𝐞𝐭'𝐬 𝐁𝐞𝐠𝐢𝐧 ˖ ࣪⊹ ִֶָ ♡⊹ ˑ Oh hi all little wizards and witches welcome to hogwart I’m 𝑃𝑒𝑛𝑒𝑙𝑜𝑝𝑒 𝑀𝑜𝑜𝑛𝑤ℎ𝑖𝑠𝑝𝑒𝑟 prefect of 𝑅𝑎𝑣𝑒𝑛𝑐𝑙𝑎𝑤 ℎ𝑜𝑢𝑠𝑒 I’m glad you all here.

ตามติดชีวิตนักเรียนฮอกวอตส์ในวันเปิดเทอมกันเถอะ!!! เอาล่ะ นี่คือจุดหมายเรา!!!! #แม่มดรายสัปดาห์ #witchweekly

⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀การไม่ทานอาหารเย็นถือว่าไม่ใช่เรื่องดีกับร่างกายเท่าไหร่ตามที่เธอรู้มา, แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น จินนี่ก็ยังไม่สนอะไร สายฝนพึ่งซา พื้นหญ้าเปียกแฉะและกลิ่นหอมของพื้นดินอ่อน ๆ ลอยปนกับลมทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง แต่พื้นที่แทบจะกลายเป็นโคลนนี่ก็เดินยากอยู่เหมือนกัน ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀ดูเหมือนว่านี่จะได้เวลาของมื้อเย็นแล้ว, หญิงสาวละสายตาขึ้นจากหน้าหนังสือเพื่อมองดูบรรยากาศโดยรอบ สงบอย่างที่ควรจะเป็น และคนก็บางตาลงเพราะไปรวมที่โถงใหญ่ “เฮอร์ไมโอนี่ พวกเราควรจะไปกันได้แล้ว” รอนเอ่ยขึ้นโดยที่แฮร์รี่เองก็พยักหน้าเห็นด้วย “โอเค ขอฉันสองนาทีนะ” ⠀

⠀ “เปิดเทอมที่ไม่มีฉันก็คงประหลาดไปหน่อย, ว่างั้นไหมล่ะ” ⠀

พร้อมจะไปฮอกวอตส์รึยัง Back to school September ,1

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขารู้สึกคิดถึงกลุ่มสาวๆยุวกาชาดเหลือเกิน “สาบานต่อหน้าคุกกี้รสขี้มูกโทรลล์เลยว่า ถ้าทุกคนกลับมา ฉันจะใส่เครื่องแบบโบซ์บาตงค์เดินทั่วโรงเรียนเลย”

“แฮร์รี่ ..”

“คุณเดอลากูร์ .. หวังว่าจะสบายดีนะครับ” เอลีอัสไม่ค่อยถนัดการสร้างบทสนทนาสักเท่าไหร่ และได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ถึงความคิดถึงของเขาผ่านที่คั่นหนังสือที่ยื่นให้ มันทำมาจากดอกไม้แห้งที่มีสีเดียวกันกับยูนิฟอร์มของโบซ์บาตงค์และประดับไปด้วยหยาดน้ำค้างในคืนจันทร์เต็มดวง

“….” รอนผู้ตื่นจากการงีบตอนเย็นได้ห้านาที ตอนนี้เขาง่วงอีกแล้ว

“…….” ทุกคนเรียนจบจากฮอกวอร์ตกันหมดแล้วสินะ

Hogwarts 🏰

“เคราเมอร์ลิน! ให้ตายสิ! ให้ตายเถอะ!” “เดรโก! นายคือผู้รอดชีวิต!” มองอย่างไม่เชื่อสายตา

“ฉันดีใจที่ได้เจอนายนะ” เมื่อแรกพบอีกฝ่ายเอลีอัสเผลอคิดไปเสียแล้วว่าคงจะเป็นตัวปลอม ทว่าพอได้เห็นท่าทีกับคำพูดเฉพาะตัวนั้นก็ยิ่งทำให้แน่ใจว่านี่คือเดรโก มัลฟอยที่เขาพบเมื่อหลายปีก่อน “ว่าแต่ .. คนอื่นๆหายไปไหนกันเสียหมด?”

เอลีอัสที่หายหน้าไปทำภารกิจเสียนานได้แต่ลอบถอนหายใจอย่างอดห่วงไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโรงเรียนแห่งนี้ “หรือว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับพวกเขา? อย่างเช่นว่าเชื้อโรคประหลาดจากหญ้าหงอนไก่อะไรทำนองนั้น?” หรือว่าเดรโกกำลังปิดบังอะไรไว้กันแน่? เขาได้แต่มองดูอีกฝ่ายแล้วคิด