Bu Everton ilginç bir takım. Mütemadiyen küme düşmeme yarışındalar ve asla düşmüyorlar. Ölüm kalım maçlarını kazanıp kalan maçlarda ölüyorlar.

Hasta bir hafta sonu evde geçti. "The Legend of Vox Machina" ne güzel animasyonmuş; Dragonlance/Forgotten Realms zamanlarıma gittim. Stranger Things final sezonuyla da devam. Böyle zamanlar lazım ara ara.

Okunacak, izlenecek, dinlenecek çok materyal var. Belki hiçbir zaman bizim için en değerli ve tam bize hitap edenlere denk gelemeyeceğiz. Belki henüz yazılmadılar bile.

Top Gun: Maverick'i tekrar izledim. Kararım değişmedi. İlk filme saygı duruşlarıyla, kullanılan mekanlarla, dengeli oyunculuklarla ve tonuyla muazzam film.

Geçen sene Kasım ayında Yoda'nın ölümünden sonraki hafta, hava bir anda soğumuş ve sağanak yağış olmuştu. Evde pencereden onu gömdüğüm yere bakıp, sanki onu dışarıya kulübeye bağlamışım gibi endişelenmiş ve "Umarım ıslanmıyordur, üşümüyordur," diye düşünmüştüm... Zor zamanlar.

Belli şeyleri yaşayamamamın, zamanın asla bana uygun olmamasının bir sebebi var. Veya yok. Yalnızca şanssız veya hak etmiyor da olabilirim. Ancak tutunduğum ve hedeflediğim şu: Bu dünyadan, gerçekten önemsediğim insanlara iyi hissettirmeden, bir hayrım dokunmadan ayrılmayacağım.

Bana: Kendimi, beni üzen her konuda "Bunlar için mi üzülüyorsun?" diye ayıplamaktan yoruldum. Beni düşürecekken kendimi tuttuğum her şeyi bir çuvala doldurup onlarla beraber aşağıya düşme hakkımı kullanmak istiyorum izninle.

"...büyük ölçüde yanılsamalarla dolu bir varoluş sürdürüyor."

"Dark" dizisinde zamanlar içerisinde bir anomali olarak var olduğunu anlayan Jonas vardı.

Wonder Man çok güzel olmuş! (: Bravo Marvel!

Bu yaşıma kadar anlayarak Cemal Süreya okumamışım. Bu da benim ayıbım.

Bana yöneltilen, ancak muhattabı olmadığım öfkeyi ve korkuyu ben soğurmayı, söndürmeyi deneyip kucak açıyorsam bunun bir değeri var. Ben kıyamam, bana kıyılır, mühim değil. Yine olsa yine yaparım. Derim ki "İyi ki var," derim ki "Bir daha da canı yanmasın, mutlu olsun."

🌟🌟🌟🌟🌟 #UCL

Bir süredir güzel zamanların ilki.

Ne olursa olsun, belirli kişilere kızgınlığım çok hızlı geçiyor. Olumsuz şeyleri hafızamda tutup ne hissettirdiklerini yineleyip öfkemden yardım almaya çabalıyorum ama olmuyor. Salaklık tabii ama iyi bir şey bir yandan. Tersi insanın kendisine zarar.

Şarkı göndermek de bir şeydir mesela.

Yağmurlu havada alt tarafı suyla dolan oynak kaldırım taşına basıp ıslanmasını diliyorum bazılarının.

"Modern Love" antolojisini çok beğendim. Sinir bozucu geliyorken yavaştan gülümsetmeye de başladı.

Hareketlerinin sorumluluğunu almaktan kaçan, bencilliğini peşinen söylediği laflarla akladığını sanan, karşıdakinin aklıyla kendince oynayan insanlara gelsin. Bugün olmasa yarın o taşa basacaklar mutlaka.

Teoman'ın Varoluşçuluk 101'inde anladığım, bu adam yavaştan Nick Cave'imsi bir şeye gidiyor.