غم و نفرتی که زیر پوسته‌ی این شهر خانه کرده، خانه‌خرابتان خواهد کرد‌. #عليه_فراموشی

توئیت‌های هشتگ #علیه_فراموشی رو می‌خوندم و حس شرمندگی تمام وجودمو گرفت و هم‌زمانی که اشک از رو گونه‌م سر می‌خورد به این فکر می‌کردم که نکنه خون این همه عزیز پامال شده باشه...

با خوندن که همه می‌تونن آزمونو قبول شن. هنر اونه که بدون مطالعه کارو دربیاری.

هی کار کن هی کار کن هی سر برج نرسه.

اخوان در قسمتی از یادداشت ابتدای کتاب «آخر شاهنامه» می‌گوید: «این را هم خصوصی به شما بگویم که اصولا مرض شعر مقولهٔ نامعقول پرتی است. مخصوصا در این روزگار وانفسا که به قول یکی از اعزهٔ قدمای معاصرین «اصلا نفس عمل لغو است»، به یک قران کمتر از مفت هم نمی‌ارزد.»

تیتر گویای همه‌چیزه‌.

شما از سفر که برمی‌گردی، اولین جایی که بهت خوشآمد می‌گه دسشویی خونه‌ته.

«جلوه‌ای هموار از همواری، از کُنهِ تهی، بودی چو نابوده، هیچ، بیهوده.»

«این همه آلات رنج است، آی، پس اسباب راحت کو؟» #م_امید #از_این_اوستا

تو شوکم. از اول شیفت بچه‌ها پیگیر یکی از همکارا بودن که چرا اینقد دیر کرده. هی زنگ رو زنگ و تهش یکی از دوستاش بهمون خبر رسوند که ایست قلبی کرده و تمام...

جدیدا دقت کردم فاعل جمله‌هاتون به شناسه فعل‌تون نمی‌خوره. هر کدوم داره یه وری می‌ره. حواستون هست که ادبیات ایران ۴۰۰هزار سال قدمت داره؟!

دلار تثبیت می‌شه اونس می‌ترکونه، اونس تثبیت می‌شه دلار جر می‌ده. ناله کن ایرانی.

Hard work paid off.

ای درختانِ عقیمِ ریشه‌تان در خاک‌های هرزگی مستور، یک جوانه‌ی ارجمند از هیچ‌جاتان رُست نتواند. ای گروهی برگِ چرکین تارِ چرکین پود، یادگار خشک‌سالی‌های گردآلود، هیچ بارانی شما را شست نتواند. #از_این_اوستا #م_امید

آدم باید کس و کار داشته باشد. ریشه داشته باشد. وگرنه پا در هوا که نمی‌شود زندگی کرد. پای آدم روی زمین سفت که نباشد سرش گیج می‌رود و توی دلش خالی می‌شود‌‌.

چشمانت را ببند تا جهانم غرق در تاریکی شود.

و سرانجام یک مرد با ثروتش قضاوت می‌شود.

«به زیر ناودان‌ها تشنگان، با چهره‌های مات، فشرده بین کف‌ها کاسه‌های بی‌قراری را.» #م_امید #زمستان