kimsenin okuyamayacağı bir deftere bile yazılmıyor bazı şeyler. İnsan kendi kendisiyle bile konuşamıyor bazen.

dünya kalbime ağır geliyor

birini kaybetmek, bazen tüm hayatını kaybetmektir. Çünkü bazı insanlar, senin için bir dünya demektir.

ölümden korkan herkesin, ölmeyi dilediği bir gece vardır.

son kez olan her şeyin son olduğunu bilmediğimiz o gün.

kafamın içi o kadar dolu ki herkesi dinliyorum ama anlamıyorum

bu yara bitirecek seni

insanın içindeki umudunu bitirmesi de bir vedadır

bir gün en sevdiğim bir şeyi kaybettim..sonra neye üzülsem hep onun gidişine ağladım.göğsümün vitrinini devirdi, tuz buz etti her şeyi.hep böyledir. bir gün en sevdiğin seni terk eder ve ardından kim giderse gitsin,onun olmayışına ağlarsın.hayat, tam da böyle..

Allahım içim çok acıyo yanına gelsem çok kızar mısın

ben delirmemek için bu kafanın içinde ne savaşlar veriyorum

Franz Kafka’nın “delirmenin eşiğindeyim.” dediği yerdeyim…

anlatamayacağın şeylerin ağırlığıyla gözlerinin dolduğu, başını öne eğip ellerinle oynadığın o derdi, artık hiç bir yere koyamıyorsun.

buralar şimdi yangın yeri, yokluğun yangının alevi

bu kez kabullenemediğim bir imtihandan geçiyorum

rüzgar değse düşecek gibisin ama herkes seni iki dağ aşabilir sanıyor

“Şurama batan...”diyor şair. Şurama batan özlem demeselerdi, bıçak derdim.

son kez olan her şeyin son olduğunu bilmediğimiz o gün.

iki dünya arasında araftayım birine sığamıyorum diğerine gidemiyorum

sandım ki kalbim yerinden çıkacak bu dünya hengâmesinde..ben yunus değilim, bu tufan beni yutar. ben ibrahim değilim, bu ateş beni yakar.