🍞

ㅤ นานสุด ๆ เลยนี่— ตั้งสามปี ！ ㅤ

—ไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ยัยแม่มดนั่น . . .

ㅤ โปจิตะ ！ ㅤ

ㅤ นี่พวกเธอ .. โปจืตะน่ะเป็นเพื่อนของฉัน 、อย่ามาแย่งโปจิตะไปจากฉันนะ ！！ ㅤ

เน่ เน่、เรื่องราวของฉันก็ยังอยู่ในโรงภาพยนตร์สาขาใหญ่ ๆ นะ! อยู่ได้นานถึงขนาดนี้— คิดดูแล้วก็น่าตกใจเหมือนกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า✨ เพราะงั้นใครที่ยังไม่ได้ไปดูล่ะก็ อย่าลืมเด็ดขาดเลย หรือดูแล้วจะดูอีกก็ได้ล่ะน้า〜 เหมือนกับฉัน!

ใช้คำว่ารอบส่งท้ายแล้วล่ะ ส่งท้าย! รอบพิเศษวันพฤหัสนี้ ราคาปกติแถมแจกโปสเตอร์ด้วยน้า ♪

ㅤ เน่ มีโคนไอติมรึเปล่า ㅤ

ㅤ วันนี้ไปหาข้าวกินกันเถอะ พวกยากูซ่าน่ะยังไม่มาเรียกเรา .. อาจจะได้เบอร์เกอร์ก็ได้ ！ ㅤ

ㅤ อ๋า .. ฉัน ไม่ให้เอาโปจิตะไปหรอกน่ะ .. ㅤ

🪚

“ พวกเราต้องสนิทกันด้วยสินะ ถึงความเป็นไปได้จะต่ำมากแต่สำหรับเรื่องงานอดิเรกอย่างการดูหนัง พวกเราแค่ต้องทอดสายตาไปยังจอขนาดใหญ่ ปล่อยอารมณ์ให้ไหลผ่านไปกับช่วงเวลา ไม่มีบทสนทนา แบบนั้นฉันคิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร “ คลี่ยิ้มทว่าดวงตาคมกริบยังไร้สามัญอารมณ์ เดินนำทางโดยไม่หันกลับมามอง

กระชับสายผ้ากันเปื้อนคล้องเอวให้เรียบร้อย เคาะเท้ากับพื้นสองสามครั้งให้รองเท้าเข้าที่ โย้ช — เท่านี้ก็พร้อมแล้วเปิดร้านแล้ว “ อรุณสวัสดิ์ ! ✨ ”

ㅤ แต่ฉันไม่มีตังค์สักหน่อย ถึงจะอยากมากินทุกวันก็เถอะ .. ยังไงก็คงจะไม่ไหวหรอกล่ะมั้ง ㅤ