บางวันก็เหนื่อยมากๆ เหนื่อยแบบไม่ได้อยากคุยกับใคร ไม่อยากเจอใคร อยากหลบไปอยู่เงียบๆคนเดียว

การคาดหวังต่างหากที่ทำให้เจ็บปวด

คงไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่าความรู้สึกของมนุษย์แล้วหละ

ทำตัวตลกแต่ใจแม่งพัง

ทั้งไม่สบายทั้งปวดท้องตุยเถอะ

หมดพลัง หมดแรง เหนื่อย กว่าจะผ่านไปแต่ละวัน สะบักสะบอมพอสมควร

คิดถึงตัวเองเวอร์ชั่นที่ไม่ต้องคิดมากอะไร ร่าเริง มีความสุขง่ายกับเรื่องเล็กๆในชีวิต

อยากหลับต่อไปเรื่อยๆ ตื่นแล้วก็หลับต่อไปอีก

บางครั้งก็ไม่อยากเติบโตไปมากกว่านี้แล้ว

ถ้าจะเปียกก็ขอให้เป็นเพราะฝนไม่ใช่น้ำตา

“คุณทิ้งฉันไปในตอนที่ฉันทุกข์ที่สุด และคุณทิ้งฉันแม้ในตอนที่ฉันต้องการคุณมากที่สุด”

บางครั้งโลกก็ใจร้ายจนน่าหงุดหงิด

ในใจกูแบกรับความไม่สบายใจ ประมาณล้านเรื่อง

ก็กำลังพยายามเอ็นจอยกับชีวิตบัดซบๆอยู่นี่ไง

ต้องจากลากันก่อนหรอ ถึงจะรู้ว่าเราสำคัญ

ซีซั่นนี้ไม่รอดค้าบ

การบอกลาที่เสียใจที่สุดคือการไม่บอกลาจริงๆด้วยว่ะ

ไม่ชอบความรู้สึกว่างเปล่าเลย มันเหมือนว่าไม่รู้จะเอาตัวเองไปไว้ตรงไหนดี ไม่มีแรงบันดาลใจในการทำอะไรเลย เหมือนแบบไร้ความรู้สึกกับทุกๆสิ่งเลย

ไม่มีใครชอบการถูกเมิน หรือไม่ได้ถูกใส่ใจกันทั้งนั้น

ขอให้ความเศร้าทั้งหมดหายไป ขอให้ฤดูฝนในใจจากไปสักที