Beni sen büyüttün. Benim marifetim ise seni salıncağa bol gelen duru bir kız çocuğuna çevirmekti. Onu özlüyoruz, o kız çocuğunu özlemek bile güzel. İyi bak ona. Ben çok yaşlandım.

Böyle dostlarıma bayılıyorum. Baba anladığım dilden konuşuyorlar. Cumartesiden beri aklıma geldikçe tokatlıyor beni bu konuşma. Her ne yapmak, ne olmak, neye dönüşmek istiyorsan onunla hemhal ol. Evet. :)

Sen öyle, alelade tüm zaferlerin tek kalemde senin olacağını mı sandın ? Doğan her gün bir öğretmendir fakat sen bir gün, bir güneş görmek istiyorsun; yaz yağmurunun öğreticiliğini ve bilgeliğini tefe koyma. Bak, yine de, sakın ümidini kesme bahardan.

Baktıkça her nazarın “iyi” eden bir tarafın vardı. Üstelik tüm iyiliklerden sorumlu tutulsan gizli bir kibirle hak verecek kadar da farkındaydın kendinin. Niye kalmadın, niye kal demedim, teferruat olsa da doğru sorular. Burdayız işte; parmaklarıma değiyor gözlerin, yine, ne âlâ.

“Beni yenebilirsin ama küçültemezsiniz.”

Öğretmen gönderdik öldürdünüz. Doktor gönderdik öldürdünüz. Asker gönderdik öldürdünüz. Korucuları öldürdünüz. 60 bine yakın vatandaşı öldürdünüz. Hala yalan konuşuyorsun Türk Milletine ve Devletine dokunulmazlık zırhının ardından hakaret ediyorsun, üstelik maaşını da biz

Ge Çin’iz.

Aynen kral haber et mutlaka. Hayırlı cumalar sana da.

Anneannemden kalan battaniyeler vardı, bir kısmı sökülmüş. Hepsini tek tek diktim, şimdi bitti. İnsan geçmişine de sarılıp uyuyabilmeli; geçmişini kendinden koparmaya çalışanın özünü çürüten plastik ve is kokulu bir şey vardır. Battaniyeyle alakası yok.

Bilhassa seni topluma mâl etmeyen şeyle aynı yerden bakıyorsunuz bize; bugün, burda değilsen mesela, buralar da yeterince çiçeklenip “sana” dönemediği içindir.