Asla tahammülümün kalmadığı insanlarla aynı ortamda bulunmak zorunda olmam, bu dünyadaki sınavım galiba.

Sanki karşımda bir ekran varmışcasına dakikalardır boş boş karşıya bakıyorum. Üzüldüğüm üzdüğüm kim varsa karşımda. Sizi unutmam mümkün değil çünkü yeni hayatımın temellerini atarken sağlam olsun diye hepinizi o betonun içine gömdüm.

Çok yoruldum. O kadar, öyle çok ki.. Anlatamam, belki de yüzümle anlatırım, yüzüme baksanız anlarsınız belki.

Vakit bulamadığım şeyleri yapmaktan sıkılmaya başladım. Beynim neyden yoksunsan onu özlüyorsun, anın keyfini çıkar diyor. Ama "Aah çok sıkıldım yeteeer" demeden de duramıyorum. Bunu da mı beynim söylüyor?

Güvendiğim tek şey sensin ve kapının kilidi..

Nasıl da çirkinleşiyor gözümde insanlar, içlerindeki kötülüğü gördüğümde.

Lütfen almayın artık sevdiklerimizi bizden. Lütfen susmayın artık yaşamak istiyoruz. #zeynepşenpınar #zeynepsenpınaricinsusma

Tam şu anda bir mucizeye ihtiyacım var.

"Aaa geri mi döndün?" diyorlar. Hayır, kayboldum.

İnsan kendine yakalanır, insan kendinden yaralanır.

Ay çok kötüyüm, ya da değilim.

Param yokken sol avcum kaşınınca anksiyetem azıyor.

Yoğun tempolu bir hayattan, evde yatma moduna geçmek depresyon sebebiymiş. Deneyerek öğrendim.

Doğuştan sahip olduğu özellikleri üstünlük kriteri olarak gören insanlardan iğreniyorum. Erkek kadından, renk renkten, ırk ırktan üstün değildir.

Kimse romantizmimizi sorgulamasın. Karar verdim kitap yazıcam : Karya'ya Mektuplar - Tuğçe Kafka

Finike hepimizin, “ Atman gari “

Bazen kayboluyorum, bazense sığamayıp taşıyorum hayattan. Ümit etmeyi bırakmıyorum ama hergün de iyi şeyler olmuyor hocam. Gidişattan puan kırıyor musunuz?

Eve döndüm, sosyal hayatım sıfır, inandıklarım silikleşmeye başladı, kim olduğumu ve hayat görüşümün ne olduğunu unutmaya başladım. İmdaaaat yozlaşıyorummm!!!

Kötü şeyler oldu geçmişte. Geldim, yazdım, rahatladım ve gittim.Yine kötü bir şey oldu, ama bu defa rahatlamam mümkün değil.Yazıyorum çünkü konuşamıyorum. Sustuklarımdan bir dağ var içimde ,bir yanardağ.Konuşmuyorum çünkü konuşursam patlarım. Yazıyorum ama aslında yine susuyorum.

Kurudu artık, bu topraklarda zararlı otlar bile yetişmez dediğim bir bahçede; rengarenk bahar çiçeklerinin açtığını görmüş gibiyim. Bu hayatın “Sen artık bunu hakettin.” deme şekli galiba. :)