Yürüdüğün yolda, yanında olduğunu hissettiğin biri varsa yolun üzerindeki taşlar çiçeklere dönüşüyor.

Aramızdaki bağın kuvveti burdan geliyor. Bu hikayenin güzeli sen, güçlüsü benim. Ben, sen varsın diye güçlüyüm. Sen, benimle beraber güzelsin. Seninle biz olmayı seviyorum. Benimle biz olmayı tercih ettiğin için de minnettarım sana. Ellerin ve sen orda öylece çok güzelsiniz.

Herhangi bir şeyi kaybetmenin hüznü, o şeyi kazandığımızda duyduğunuz sevinçten belki yedi kat daha fazla üzüyor. Bunu, kaybedilmiş bir savaşın enkazında usulca ve yara bere içinde kalmış bir halde sigara içerken farkettim. Umarım siz hiçbir zaman farketmezsiniz.

Denediysen ve olmadıysa, çabaladıysan ve başaramadıysan, eline bir kova alıp serptiysen yangın yerine belki söner diye, bir güneşi kucaklayıp koyabildiysen karanlığının çaprazına olmadıysa yine de, çok da üzülme. Yorgunluğu güzeldir çünkü, “içim rahat” diyebilmenin...

şimdi ne istediğimi bilmesem de neyi istemediğimi biliyorum; çok istediğim bir şeyi artık hiç istemiyorum.

“cesur olun. kendinizi rahat hissettiğiniz alanın dışında pencereler açın. farklı dünyalarla ancak böyle tanışırsınız. bir insanın bittiği an, miskinliğe esir olduğu andır. insan, konforundan vazgeçmeyi göze almalıdır. kendi dünyasını yerinden kendisi oynatmalıdır.”

İnsan bir yerden sonra kendini anlatmayı bırakıyor.

Eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. Kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum.

Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek..

yeri geliyor düşmanının bile derdine koşuyorsun çünkü vicdan bu, hangi nefret bir insanın acısından keyif alacak kadar aşağılık olabilir