Yapayalnız, bomboş bir yolum. Beni arayan orada bulur. Sözün bittiği yerde bekliyorum. Canım malum, yarım eksik.

Ne çok yol, ne az varış.

Bir dal düşün, kırılmış kendine.

İnsan, akıl edebilen ama hayal edebilen ama hayal ettiği şeyleri acı olarak üstüne kalan bir varlık. Ne zaman sokağa çıksam ne zaman birilerine sarılmaya kalksam ne zaman mutlu olmaya kalksam ne zaman birazcık yaşamı sevsem karşıma çıkan ilk ve tek büyük şey imkânsızlık duygusu.

Uzak nedir? Kendimin bile ücrasında yaşayan benim için gidecek yer ne kadar uzak olabilir?

Sen beni ne zaman gelsen bulursun, ben sana haberli gelsem bile kapıda kalırım.

8 Ekim.

En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı… Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Peki ya ben? Ben dediğim şey; bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.

Artık onları yanlıştan döndürmeye uğraşmıyorum. Gerçeği de hak etmek gerekir öyle değil mi?

Yıkık dökük bir evi sırtında taşır gibi özgürlük satıyordu bana uzattığın cümlelerin.

Sen haklı olmayı tüy gibi hafif bir şey zannediyorsun.

Bu bir uçurtmanın kaçışı, belki de değil…

Mesele, yaşarken omuz vermekti. Öleni taşımak zaten sünnet.

Daha geçen gün kar storyleri atıyorduk, bugün tshirtle geziyorum. Kar yağınca soğuk kırılır diyen adam bu sefer haklı çıktı galiba.

Ve her şeye rağmen bazen şuna inanıyorum; eğer mutluluktan ölünüyorsa, bu benim başıma gelmeli.

Kendi iyiliğimin bana yetmediği duygusuyla mücadele ediyorum.

Hava o kadar şey ki yani son bahar mı geldi yoksa baharların sonu mu geldi belli değil. Dışarıya çıkar çıkmaz dilime alakasız langıdı lang lang şarkısı dolandı. Öyle bi tatsızlık işte

1+1 evde tek yaşamak, özgürlük falan hep romantik tarafları yazıldı çizildi. Birde sonrasında taşınma işi var. İşten yorgun argın gelip Pinhani eşliğinde tek başına eşya kolileme ve yalnızlığı dibine kadar hissetmek…

Belki de dünya, başka bir evrenin cehennemidir.