तिमिले कठोरता पुर्वक निमोठेर गयौ यधपि हेर न यो ह्रदय पुन: उहि डालिमा तिम्रै निम्ति फक्रिन मन गर्छ उफ यसलाई प्रेम भनौ या पागलपन

भन्न मन लाग्छ “मलाई सन्चो छैन” यद्यपि म आफै अकमकिन्छु, आफैसॅंग प्रश्न गर्छु न त कुनै चोट लागेको छ न त कुनै घातक रोग नै फेरी किन म सन्चो महसुस गरिरहेकि छैन ? मनलाई घण्टौं केलाउॅंछु तर जवाफ भेट्दिन !

म कतै हराएं झै लाग्छ तर हेर म आफ्नो ठेगानामै छु ! मैले आफुलाई भुले झैं लाग्छ तर आफ्नो सबै व्यक्तिगत जानकारी जान्दछु ! समय बितेको होस छैन, यद्यपि हर बखत म घडि र पात्रो नियालिरहेकि हुन्छु ! आफ्नाहरुको बिचमा पनि म आफुलाई एक्लो पाउॅंछु ऐनामा आफ्नै छवि म अपरिचित झैं देख्छु !

तिमी धैर्य गरनू तिमीमा अटल धैरेता छ तिमिलाई दुख परेको बेला तिमी संगै हूँन नसकुला तर तिमिलाई आवश्यकता परेको बेला सधैं तिम्रो साथमा हुनेछु माया ❤️

नसोध तिमी कस्तो छौ म त शब्दमा मरिहत्ते गर्ने मान्छे हुं अनि तिमी त महाकाव्य हौ

मलाई ठिक हुनु छैन म ठिक भएको दिन प्रेम रहदैन। म बेठिक पीडा मै प्रेम महसुस गर्न पाईरहेको छू। समातेर राखेको छ यादले मलाई मुक्त्त हुनु छैन। जस्तो छ राम्रै छ मलाई ठिक हुनु छैन।

छिनभरको लागी मात्र होईन मेरो सिंगो जिन्दगी भरि चाहिएको साथ हौ तिमि ❤️‍🩹

बाध्यताका पोकाहरुले खोला तरे, यादका कोसेलिहरू अझै बलेनिमै अड्किरहेका छन

भरिएपछी सबै बन्द हुन्छन् पानी भरिएसी धारा मन भरिएसी सम्बन्ध

हावाको चीसो सिरेटो पानिको यो चन्चलता गहिराइमा डुबेको गम्भिरतामा उदासिनततामा सुस्काएको स्वास छालको पारदर्शीतामा देखिने त्यो जुनको आक्रिति जसमा म तिमीलाई नेपथ्यबाट चिहाउदै साउतिमा बात मार्ने गर्छु

एकदिन तिमीले हेर्दाहेर्दै म आकाशको बादल हुनेछु बगेको नदी हुनेछु बहने हावा हुनेछु, तिम्रै नजिक हुनेछु तर तिमीसँग हुनेछैन।

मौका नै मिलेन ‘म सहन सक्दिन’ भन्नलाई उ छुट्नु र म टुट्नु एकैचोटि भयो….💔

खै म कस्तो हनुपर्ने हो कुन पहाड पुग्नुपर्ने हो, कुन आकाश छुनु पर्ने हो कति आँसु बगाउन पर्ने हो,कति रात रुनु पर्ने हो कति पसिना बगाउनुपर्ने,कति चोटि धुनु पर्ने हो कोहि त भनिदेऊ यार, म कस्तो हुनु पर्ने हो ।

यदि साथहरू छुट्नको लागि बनेका हुन् भने यादहरु बिर्सनका लागि किन बनेन 🤔?

आज फेरि आएन निन्द्रा रात भरी आज फेरि सोच्दै बसे आफ्नो असफलता रात भरी।

निन्द्रा लागे पो रात रात हुन्छ छट्पटी लाग्छ अनि रात घात हुन्छ 💔

घरी फर्की रहे, घरी तर्की रहे, आवाज नै न निकाली मौनतामै झर्की रहे तिमी फर्किनौ थाहा थियो तर खै किन हो किन, जून ठाउॅंमा तिमिले छोड्यौ त्यहीं ठाउॅंमा बाटो हेर्दै पर्खी रहे।

कहिलेकाही लाग्छ यो "रात" र "आँसु" को सम्बन्ध युगौ युगको थियो र कहिलेकाही यि थोपाहरू मलाई 'अनुस्मृतिका' बुँदहरू जस्तै लाग्छन् जो सँगै चुहिएका छन् हृदयको 'अनन्त' उचाइवाट आदिबासी सम्झनाहरु ।

#कालिन्चोक_भगवति🙏

कालिन्चोक भगवति🙏