در جوابِ این سوال که "اتفاق باید چقدر بزرگ باشه تا تروما بشه؟" هیچ جوابی نمی‌شه داد.. تروما هر موضوعیه که حجمش از ظرف روانتون بیرون بریزه، نتونید هضمش کنید و علی‌رغم گذرِ زمان، مثل روزهای اول آلوده به درد باشه.. و خب، ظرفِ هیچ کدوم از ما دقیقا اندازه‌ی هم نیست!

اضطراب، سرگیجه‌ی آزادی است. «مفهوم اضطراب» - کیرکگور

متافیزیک: میل به سعادت برهانی است بر وجود خدا. روانکاوی: میل به سعادت برهانی است بر وجود فقدان.

۱/ ما عاشق چیزی در دیگری نمی‌شویم که بتوانیم داشته باشیم، عاشق جای خالی‌ای می‌شویم که خیال می‌کنیم فقط او می‌تواند پرش کند.

جلسه‌ معارفه رایگان «والدگری با رویکرد منتالیزیشن و نظریه دلبستگی» نگاهی متفاوت به کار با والدین؛ فراتر از توصیه‌های آماده و نسخه‌های سریع.

هر ایثارگری‌ای، بالاخره با حجم زیادی از خشم خودش رو نشون میده.

«چه‌طور كسی می‌تواند ناگهان وسط خيابان بايستد و از خود بپرسد: اين آيا سرنوشت من است؟» - جورجو آگامبن.

نمی‌توان بی‌طرف بود در قطاری که به‌سوی فاجعه می‌رود. • هاوارد زین

"می‌گویی چرا غمگینی من آیینه‌ی توام ای وطن ...!" شمس لنگرودی

بو ایلده گیچن سری لر کیمین ایستیروخ سیزلرین کمحلیغینن بیر تعداد اوشاغا قیش لباسی تهیه الیاخ کی بو سویوخدا اذیت اولماسینلار اگر توانیزدا اولسا هر نقدر کی الیه بولسز بیزه بو یولدا کمحلیخ الیین تا نچه دانا گناهسیز اوشاغی سئویندیره‌بولاخ

چه فاجعه بزرگی رو زندگی کردیم...

فشار برای نرمال بودن در موقعیتی که نرمال نیست، می‌تواند خودش آسیب‌زا باشد. گاهی سالم‌ترین واکنش، ناتوان بودن است. «دونالد وینیکات»

ترومای جمعی اغلب با خستگی خود را نشان می‌دهد، نه با فریاد. تجربه یکپارچه می‌پاشد و ذهن نمی‌تواند همه‌چیز را هم‌زمان هضم کند. خودمراقبتی یعنی اجازه دادن به روان برای بازسازی تدریجی ظرفیت تحمل، نه فشار آوردن به فهم یا قوی بودن.

سوگ در جزئیات شکل می‌گیرد؛ در یک اسم، یک صدا، یک رابطه. اما در فاجعه‌های جمعی، تعداد نام‌ها آن‌قدر زیاد است که روان دیگر نمی‌تواند روی «یک نفر» بایستد. اینجا سوگ تعلیق می‌شود؛ این تروماست، نه بی‌احساسی. — برگرفته از متن سحر نیک‌رو

در خاورميانه‌ی امروز،روانكاوى ناچار است بپذيرد كه خود،بيش از آن‌كه درمان باشد،امری سیاسی است؛چراکه در چنين زيستى،سكوت،تفسير و حتی امید،همگی كنش‌هایی‌اند كه نسبتشان با خشونتِ‌جاری،هرگز بی‌طرف نیست. #سحر_اعلایی

توی این روزایی که دل ها و جان ها خون شد، متوجه شدم که #وطن برای من آب و خاک و درخت نیست، وطن آدمهایی هست که تو خیلی از رویدادها باهاشون اشتراک دارم، دوشادوششون زنده میمونم و این آب و خاک بدون آدم های توش ارزش خاصی برای من نداره...

ادامه دادن، پشت کردن و خیانت به رفتگان نیست؛ ادامه دادن، ادای احترام به اون‌هاست. که شاید در همین دوام آوردنِ آروم، انسانی‌ترین شکل مقاومت پنهان شده باشه.

هیچ چیز نگران کننده‌تر از "تک صدایی" در روابط انسانی نیست. انچه در تک صدایی واضح است برنتابیدن صداها، اندیشه ها و باورهای غیر خودیست. بایکوت اندیشه‌های متفاوت و کوبیدن نگاه های متفاوت جز جزم اندیشی حاصل دیگری ندارد.

در جهانِ آرمانی بله؛ همه‌ی افراد برای هدفی مشترک، باید در یک زمان مناسب، دست به اقدام بزنن. اما در جهانِ واقعی، تمامِ انسان‌ها توانِ مواجه شدن با عواقب بی‌پروایی رو ندارن و "ما هم مسئولِ زور چپّان کردنِ شجاعت در گلوی افراد نیستیم".