Kolombiya'da bir atasözü der ki; Fakire ekmek yoksa, zengine huzur yok.

Ne ağaç kaldı, ne hayvan. Ne insan kaldı, ne de insanlık.

26 yaşındayım kara kara düşünüyorum. Günlük 1 saat hayatımı sorgulamaya ayırıyorum. Ben şu zamana kadar ne yaptım bu zamandan sonra ne yapacağım. Maalesef koca bir HİÇ.

Bazı gidişler, gidenin değil kalanın kurtuluşuymuş.

Aileyle her tartıştıktan sonra 'yeter ya ben evleneceğim artık' fikri çık aklımdan.

Yanlış çağda yaşamanın stresi içerisindeyim.

Yine uyandık stres dolu bir güne.

Bazı sözler vardır, sözü söyleyen hayatınızdan çıksa da o sözler bir türlü aklınızdan çıkmaz.

Bize kalmayacak dünya için çok yorulduk.

Oluru var sanmıştık, yokmuş.

Mühim bir nasihat 1. Olan olmalıydı. (Pişmanlığı Bırak) 2. Olacak olan olur. (Kuruntu Yapma) 3. O halde olan olur. (Telaş Etme)

Yeniden yaşamak istediğim anılar var.

Her şeyi yapmıştır da bir tek kendi olamamıştır insan.

Deniz, kum, güneş yok ama biz de terledik :)

Yılda bir kez foto çekip her yere atan eleman

Rutin yaşamak rahmettir.