Bizim oralarda mahalleden biri vefat ettiğinde veya uzakta da olsa bir kayıp yaşandığında günlerce televizyon izlenmez, müzik dinlenmezdi. Çocuktuk ve böyle büyüdük. Herkesin acıyı yaşama biçimi başkadır ama yine de sosyal medyanın normalliği bana fazla anormal geliyor.

Bazı hislerin anlatılır yanı yoktur. İnsanın içinde yaşayarak ayağa kalkmayı öğrenmesi gerekir. Bazı zorlukları atlatabilmen için düşmen, değişmen gerekir. Belki de senin acı çekmeni sağlayan olay büyümen içindir. Her sınanış güzel olgunluk katar insana, kendiyle mücadelesinde.

Çok garipti evim yıkılmıştı ama benim aklımdan geçen tek şey eve gidip yatağımda hüngür hüngür ağlamaktı sadece

zor dönemlerden geçerken etrafıma çok daha yakından bakarım. üzülmemden bile rahatsız olan neşeli halime alışmış benciller kimler, bir nasılsın demeden işi düşünce arayanlar kimler, yargılayan bilip bilmeden arkamdan atıp tutanlar kimler. çok yakından bakarım çok.

İletişim konusunda yeterli kültürü olmayan insanlar; sizin değer verdiğiniz için yaptığınız her konuşmayı tartışma zanneder. Tam da bu yüzden, hitap muhataba özel olmalıdır. Anlamayacak olana anlatmak, dinlemeyecek olana konuşmak çok da doğru değil. İnsan susmayı da bilmeli.

Nasıl anlatılır, ne denir bilmiyorum. Olan oldu, biten bitti. Böyle olsun istemezdim ama şimdi yüreğimde böyle olmaması için çabaladığım yorgunluğumla duruyorum. Olmuş olanı değiştiremem anladım. Gölgemi kaybettim ve artık bir gölgeye dönüştüm.

Sadece rüyalarda buluştuğun birisini özlemekten daha kötü olan tek şey, artık rüyalarına dahi girmiyor olmasıdır. Sonrası malum. Sabaha karşılarında en acımasız gecelerin, tavana bakıp sigara içiyorsun. Göğsünde bir şey sancıyor ve adı yok. Yeri dolmayan şeylerin hüznü bu biraz..