ben cok hassas ve delirmeye müsait biriyim.

Hep mi çıkmaz sokak

sanmak

Olabilir, insan karşılıklı sandığı o bağın karşı tarafta aslında hiçbir zaman oluşmadığı gerçeğiyle ansızın yüzleşebilir.

hicbi sey olmamis gibi davranabildim ama hicbi sey olmamis gibi hissedemedim

1 Ekim.

tamamdır kısmet değilmiş tamamdır hayırlısı olsun tamamdır nasipte yokmuş tamamdır vardır bi hayır

“Kaç kış kaldı bilmiyorum ama inanıyorum ki beni bekleyen bir bahar var.”

"hiç beklemediğin bir anda olacak"

“Çok sakinleştirici bir söz”..

nasipse ölmeden kaygısız bir sevginin gölgesinde soluklanmak istiyorum

“birazcık zamana, hafif çiseleyen bir yağmura ve içimi kıpır kıpır eden bir ihtimalin gerçekleşmesine ihtiyacım var..”

evde tek basimayken de sevdigim parfumu kullaniyorum, tek basima yemek yerken en guzel tabaklarimi cikariyorum, hic kimse gormeyecekse bile sevdigim kiyafetlerimi giyiyorum, sadece insanlara iyi gorunmek icin degil de kendimi mutlu etmeye odakli yasamak super oluyo cunku

Yağmurlu bir akşamüstü yürüyüşü, Beyoğlu ve eve dönmek…

ne zaman incinsem değişmeye ve soğukkanlı olmaya karar veriyorum. ama kırgınlığım geçince yine eski konuşan, herkese inanan ve cana yakın, neşeli halime dönüyorum bu da kendime en büyük kırgınlığım

Namık Kemal, İntibah kitabında: "Ne bileyim, ben böyle her şeyi düşününce her şey de beni düşünür sandım." demiş. Sanırım düşünmek tek taraflı bir mesai. İnsan içini bu kadar kalabalık ederken, dışarısı sessizliğini bozmuyor. Düşünmenin muhatabı nihayetinde insanın kendisi.