Kar olup dallardan sarkarak, uzanıyorum vadinin ilkbaharına, bir damla olup rüzgarın önünde, soğuk bir kaynak gibi çiçeklere yağıyorum, çürüyorlar cevremde bir bataklığı kuşatırcasına. Ben hep ölümü düşünmek gibiyim.

Manifestleme olayında suralardayız

“Du bist der Natur einen Tod schuldig.” “Doğaya bir ölüm borçlusun.”

“Artık güneş gece hiç bir talihsizlik olmamış gibi ışıl ışıl dogacak. Talihsizlik tek başıma bana düştü. Güneş -herkes için parlıyor.” -Friedrich Rückert

Prénom Carmen (1983)🌹

Bu dünyadan daima bir alacagı olan insan, nesnesini arayan arzuya, aklıyla verdigi mücadele sonucunda bile büyük bir istekle yenik düsmeye devam edecek.

Tartısır. Ögle yemeginde de tartısır sabah kahvaltıda da. Hayatınızı bir mesai gibi yasamadıgınızda sorguladıgınız seylerin de yeri, zamanı olmuyor.

Caresizlik hissiyle bir sıgınak aramak ve nihayetinde teslim olmak. Üstün bir varlıgın kabulü. İnsanın bu dunyada kendine/ruhuna eziyet etmesinin önüne gecmek icin basvurabilecegi en iyi yol.

Erkek görsellerinin hic biri güven vermiyor bu arada

Merak edip kendi derinligine bile inmeyen insanlardan yolculugunuzda size eslik etmesini zaten bekleyemezsiniz. Derindeki cıglıklarınız da baskası duysun diye degil kendi uyanısınız icin oldugunda yalnızlık kıymetli ve vazgecilmez oluyor.

Sevginin sebepsiz halisin canım Ankaram

Uygun ruh halinde izleyince 2.30 saat boyunca hem görsel sölen yasayıp hem de karakterle aynı seviyede varolus krizleri gecirme sansı yakalıyorsunuz. İnanılmaz bir doyum.🙂👍🏻

it’s her turn

kalbiniz hüzünle veya aşkla boğulduğu gece, sabaha karşı. dengesizliğinize bir ad aramayı bıraktığınız an, saldıracak gövde, sarılacak bıçak bırakmadığınız an, insan olduğunuzu unutup, insan olduğunuzu hatırladığınız an. üstünüze fısıltıyla üfledikleri dua kalbinize yetmediği an.

Evine giderken yürüdüğün ağaçlı yol, yeşilliğe bakan penceren, gün batımıyla yediğin akşam yemekleri ve misafirin olan saksağan. Cok seviyorum canım Ankaram🤎

tanrım, bir ağacı görünce mutlu olabilme yetimi ömrümün sonuna kadar koru.