Bir pencere kenarında nefes almaya çalışıyor ruhum

Bizi bitirdin be Fenerbahçem.

Sözleri yalandı ama peki gözleri

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir

Değişmeyecek şeylere veda etme zamanı

Duygularımın ölüşünü seyredelim

Balkonda otururken hiç kimseye inancın kalmadığını fark etmek

2 günüm güzel geçse 3. gün kafama taş yağıyor

Kalbine mektup yazamıyor insan.

Şarkılar en yakın arkadaşın olabiliyor bazen

Pencerenin ötesini geçmedi hayallerim

Kendime has çöküşler yaşıyorum

Birkaç gündür yüzüm gülüyor inşallah yarına ağlamam

Sen başkasın, bambaşka.

Ne inancım kaldı ne de inanasım

Evde solup giden gençlikler var

Hiçbir insan nedensiz hayatımıza girmez. Ya sınavımızdır ya cezamızdır ya en değerli hediyemiz, ya da öğreneceklerimiz vardır. Bu kadar basit.

Hayatınızdaki kişi, kırgın uyumanıza izin vermeyen biri olsun.

Kırılmadığım kadar kırıldım

Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı