लास्टमा तेल र पानी एकै ठाउँ पिना बाहिर हो !!!

भारतीय वायु सेवामा भाडाको अनियमितता बढ्दो छ , निजिकरणपछि सेवा महँगो, मनपरी मूल्य निर्धारण र यात्रुको सुरक्षा/सुविधा भन्दा नाफा बढी प्राथमिकता भएको देखिन्छ। सार्वजनिक सेवालाई नाफा होइन, जिम्मेवारी चाहिन्छ।नेपालले पनि केहि सिक्ने कि??

तीन नयाँ दलको मिलन महत्वाकांक्षाको मिलन हो कि परिवर्तनको सुरुवात—समयले देखाउला। जनताको चाहना पुराना ठूला दलको पत्तासाफ होइन, केवल सुशासन हो। अनुभव र लेगेसी कति त कति, तर कमी छ भने Good Governance र Strong Diplomatic Relations को।

प्रचण्ड–ओली, देउवा–ओली, महन्थ–उपेन्द्र, माकुने–प्रचण्ड, एमाले–कांग्रेस मिलेर सरकार बनाउँदा ‘राष्ट्रका लागि आवश्यक’ र ‘क्रान्तिकारी’ हुने; बालेन–रवि मिल्दा चाहिँ ‘देशद्रोही’? हामी कस्तो राजनीतिक संस्कार गढ्दैछौँ? जनताले खोजेको त दल होइन सुशासन र कूटनीतिक अनुशासन हो। काम देखियोस्।

झापामा चिसो बढे सगै “दुई–चार दिन भयो झुल टाँग्नु नपरेको। झुलको जेलबाट मुक्ति मिलेको छ। झुल टाँग्ने र झिक्ने कामबाट बाउ पनि मुक्त भएको छ। सानो स्वतन्त्रता, ठूलो सुकुन

समयको माग र जनताको थकानलाई महसुस गर्दै गगन थापाले देखाएको ठुलो आँट—विशेष अधिवेशन सफल होस् भन्ने शुभकामना। पार्टी नफुटोस्। यो देशलाई इतिहास र बिरासत बोकेको दलको जहिले पनि खाँचो हुन्छ।

Madhukar Khanal नेपालको प्रमाण ऐन, २०३१को दफा २६-३१ले जसले कुनै कुराको विश्वास नगरेर जिरह गर्छ, उसैले प्रमाणित गराउने अभिभारा लिन्छ भन्छ। तपाईँलाई बहुमत छैन भन्ने लागेमा भोलि भृकुटीमण्डपमा जाने, हलभित्र छिर्ने हरेकको परिचयपत्र रुजु गर्ने र त्यो लिएर निर्वाचन आयोग/अदालत जाने। नत्र मान्ने। सिम्पल!

“नेतृत्वले गलत गर्दा चुप लागेर बस्ने कार्यकर्ता अवसरवादी या दास हुन्" वि पी बिशेष अधिवेशन सफल होस्। देशलाई बलियो प्रतिपक्ष र बहुमतको सरकार दुवै चाहिन्छ। तर राजनीति अब भाषण होइन, नीति केन्द्रित हुनुपर्छ। कूटनीतिक अनुशासन, सुशासन र पारदर्शितामै देशको भविष्य छ। शुभकामना।।

भारतमा इन्दिरा गान्धीले पुरानो गुटको दबाब तोडेर काङ्ग्रेस (I) बनाएर नेतृत्व हातमा लिइन्। इतिहासले देखायो,समय आएपछि साहसी नेतृत्व अगाडि बढ्नै पर्छ। आज त्यही आँट गगन थापा र विश्वप्रकाश शर्माबाट पनि अपेक्षित छ। नयाँ सोच, नयाँ ऊर्जा नै पार्टी र देशको आवश्यकता हो। जय नेपाल

अमेरिकी सेना आउँछ भने त्यो भेनेजुएलामा जस्तो रातारात आउँछ, दिउँसो ब्याण्ड बाजा बजाएर होइन। आफैँ प्रधानमन्त्री हुँदा पनि आएको विषयलाई अहिले चुनावी मसला बनाउनु भनेको आफ्नै दलको भोट माइनस गर्नु जस्तै हो। बाँकी, पशुपतिनाथले रक्षा गरून्।

फाल्गुन २१ पछि अहिले नबोल्ने, तर्किने र कुतर्क गर्दै आफ्ना नेता जोगाउने साथीभाइ तथा आफन्तहरू फेरि हात मिलाउन र बोल्न आउनेछन्। राजनीतिक धङधङी एकदिन शान्त हुन्छ, तर अन्ततः सबैलाई साथीभाइ र सम्बन्धकै आवश्यकता पर्छ। राजनीति क्षणिक हो, सम्बन्ध स्थायी हुन्।

जुन पार्टीले आफुलाई ५ पटक प्रधानमन्त्री बनायो, त्यही पार्टी चुनावी मैदानमा उभिएको बेला चुपचाप सिङ्गापुर लुसुक्क जानु आखिर के संकेत हो? 🤔 पार्टी र जनता त केही हैन रहेछ नि?? जब जिम्मेवारी निभाउने समय आउँछ, तब टाढा बस्नु भनेको के सन्देश दिन खोजिएको हो?