แผ่นหลัง เลย์ห่อใหญ่ น้ำตา เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับเตียง น้ำตาก็ไหลออกมาทันที เตียงหลังใหญ่ให้ความปลอดภัยในความรู้สึก แต่ความอ้างว้างลึกๆ ก็ยังไม่จางหาย ที่ตรงนี้กว้างเกินไป กว่าที่สิ่งของใดๆ จะมาเติมเต็ม นึกถึงคนที่เคยแย่งกินเลย์ห่อใหญ่ด้วยกัน มาวันนี้ไม่เคยกินหมดสักครั้งเดียว

"นานแค่ไหน" "นานพอที่ความรักจะก่อตัว" "ยากจัง ไม่มีเวลามาตรฐานเลย" "อือ แต่ไม่ใช่ทันทีทันใด อะไรแบบนั้นหรอก" "บางทีก็ต้องเจอกับตัวก่อน ถึงจะเชื่อว่ามีจริง"

ไม่ใช่ทุ่งสีเขียวกว้างใหญ่หรือท้องฟ้าสีทองอะไรแบบนั้นที่ฝันถึง แค่เพียงพื้นที่เล็กๆ ที่อนุญาตให้รู้สึกได้เท่าที่อยากรู้สึก ร้องไห้ได้เท่าที่อยากร้อง หรือหัวเราะออกมาได้ดังก้อง แต่ความเป็นจริงของชีวิตขังฉันไว้ตรงนี้ ที่ที่กว้างเพียงแค่ตัวฉัน จะกี่หยดน้ำตาก็ต้องกล้ำกลืนกลับเข้าไป

มันจะมีคนอยู่ประเภทหนึ่งที่... ผ่านไปสองสามวันถึงจะดีใจที่ได้รางวัล, ผ่านไปเป็นอาทิตย์น้ำตาจากความผิดหวังถึงจะไหล เขาจากไปก่อนถึงจะรู้ว่ารักแค่ไหน

เก็บเศษซากวิญญาณที่พอเหลือ พาล่องเรือตามสายธารดังใจหวัง อย่าหันกลับไปมองสิ่งที่พัง แม้ความหลังจะสวยงามสักเพียงใด

He loves him, and he loves him too, but sadly, not in the same way.

🪷✨

นิยาย slice of life นิยามของมันคือการเล่าถึงชีวิตประจำวันอะ เพราะงั้นจริง ๆ ชองนี้ไม่ได้จำกัดความแค่ sol = feel good เบาสมองเท่านั้น ต่อให้เรื่องนั้นจะมีปมดราม่า เสียน้ำตา เผชิญปัญหา แต่ถ้าเรื่องยังอยู่ในนิยามการเล่า ‘ชีวิตปุถุชนเดินดินคนหนึ่ง’ มันก็คือ slice of life เช่นกันนะ

yellow ribbon : ของขวัญของเม่ย – ตอนที่ 6 ✿ coming of age, slice of life, slow burn, teenage ✿ readawrite.com/c/3a25f97cebbf… #นิยายGL #รีวิวนิยายGL #นิยายยูริ #รีวิวนิยายยูริ #ลานนิยายญญ

ขวัญกับเม่ยๆๆ

#fictober — สัญญา “ฉันทำกับข้าวไม่เป็นเลย” “ไม่เป็นไร จะทำให้เอง จะทำให้ทุกวันเลย” ฉันกลับเข้ามาในบ้าน อาหารถูกเตรียมไว้อย่างเคย แต่บ้านกลับเงียบจนน่าใจหาย เขาทิ้งข้อความไว้ว่าขอนอนพักสักครู่ แล้วฉันก็พบ — ว่าเขารักษาสัญญาเสมอ จนวันสุดท้ายของชีวิตเขา