+ امروز روز «زهرآگینی» داشتم. _ چطور؟ + همسرم افتاد و سرش خون اومد! خوشحال میشم «حس»تونو به این دیالوگ بنویسید.

حرف‌های ساده‌ی روزمره گاهی حاوی عمیق‌ترین احساسات گوینده هستن (حتی بدون اینکه گوینده متوجه‌ش باشه) مهم اینه که شنونده چقدر اهل عمیق شدن و حفر باشه.

بسیاری چون کسی را نیافتند که دوستش بدارند، رفتند، می‌روند.

بخش زیادی از ادبیاتی که دیگران رو تشویق به «قوی بودن» می‌کنه، درواقع «بی‌تفاوتی» رو با قوی بودن اشتباه گرفته.

وقتی می‌شنویم "فلانی مُرد"، ناراحت می‌شویم، ولی نه حتی به اندازه‌ی وقتی که آب حمام یخ می‌کند. مرگ تنها از نزدیک تکان‌دهنده‌ست.

زمستان است چرا كه #زن با قلبى برهنه بيدار در بستر دراز كشيده تا موسمى كامل تر را به ياد آورد. برام جالبه، شعریت این قطعه، چقدر وابسته به اون واژه‌ی «زن»ـه.

از نیستی آمده برون عین به عین در نیست رویم بعد از آن، در این بین چون جرقه‌ای در دل تاریکی محض یک لَمعه‌ی کوته‌یم بین‌العدمین بعد از یک گفتگو درباره‌ی مرگ و مرگ‌اندیشی، این #رباعی رو سرودم. با کسب اجازه از جناب #خیام

من متوجه شدم فقط وقتی از کسی ناراحتم ممکنه تو صحبتم باهاش از کلمات انگلیسی استفاده کنم. تو دلم هم میگم: نکنه انتظار داری با این کارات، باهات فارسی سَره هم صحبت کنم!!؟ بعد هم لفظ انگلیسیِ بعدی رو سمتش شلیک میکنم.

شریف‌ترین کاری که از دستم برمیاد، پذیرفتن چیزیه که زندگی از آدما ساخته. پذیرش چیزی که بهش تبدیل شدن (شده‌م)، بدون انکار و توجیه. ناقص بودنی اصیل به جای کامل بودنی جعلی. انکار نکردن معصومت می‌کنه. حتی گرگی که توجیه نمیکنه معصومه.

یک خانم و آقای ناشنوا روبروم نشسته‌ن، گرررم صحبت با اشاره، انگار دارن با هم می‌رقصن.

سیگار یعنی من خودمو دوست ندارم و از خودم خشمگینم.