Bazen çok üzülüyorum.

Yalnızlığını anlatmak için bile biri gerek. Kimsesi olmayanın yalnızlığı da yok. Kendi de yok.

Sahici bir his arıyorum. Yeniden, saf ve belki çocukça, karşılık aramadan hissedebilmek isterdim.

Ne kadar çok koşarsam o kadar yetişemiyorum.

Dünya hiçbir zaman güzel bir yer olmadı. İnsanlar yine zalimdi, acımasızdı. Sevgiler yine korkaktı, azdı. Ama bu kadar değildi işte, bu denli kötü ve zor değildi yaşamak.

Sevdiğim bir insanı nasıl mutlu edeceğimi bilirim. Olmadı öğrenirim. Benim mutluluğum için çaba gösterilmeyeceğinin bilincindeyim. Ne kadar değer verirsem o kadar az değer göreceğimin de farkındayım. Olsun. Gülümsesin yeter ki.

Seni bir kitapta okumuş, bir filmde görmüş gibi seviyorum.

"Seni alelade girdiğim bir sokakta bulmuş, sadece ben keşfetmişim gibi seviyorum..."

Gitmenin dindiremediği kalabalıklar, konuşmalar. Gerçek bir sessizliği özlüyorum, aklımın içindekilerin de nihayet susmayı bildiği. Yük bildiklerin, ya omzuna kendi koydukların ya bizzat omuzların.

Kimsenin kendine ait, duru bir hikâyesi kalmadı. Farklı suretlerde farklı ağızlarda lafı dolandırıp duruyoruz ama biliyoruz: Küf kokuyoruz.