"Tamam, halledeceğim, peki başka?" "Başka yok, yalnızca kendini getir bebeğim. Tüm o insanların arasında benim için parladığını görmek istiyorum."

"Ailem değiller ama aile gibi hissettiriyorlar" - Jeon Jungkook

V ise artık umurumda değildi. Benim için yalnızca yalan söylüyor, tökezliyordu. Güvenilmezdi. Psikopat.

"Beni öpmeye son vermelisin." Elini kemerimden kurtararak geri çekilmiştim. "Bunu sevmiyor musun?" Şaşkındı. Çok büyük yalpalamıştı. Bundan haz aldım. "Eğer sürekli öpücüğü başlatan sen olacaksan, hayır."

Yorgunum. Her anlamda, her hücremle. Kanıyorum, ağlıyorum ve acı çekiyorum. Dayanmakta zorlanıyorum, yine de bir şekilde nefes alabiliyorum. Fakat eskisi gibi değil. Sadece yaşamak için. İnsan sadece yaşamak için nefes alacak kadar kötü olabiliyordu.

"Patronuna söyle, öyle basit karşılamalar görmek istemiyorum... Ayrıca, bu adam," diyerek omzunun üzerinden beni gösterdi, "Benim sevgilim. Aynı saygı ona da gösterilecek, aksi olursa seni özellikle kendim bulur gebertirim. Şimdi kaybol."

"Hatırlamadığım biri ben küçükken bana, "Edebiyat yapmak ne demek? Diye sorduğumda, bilmiyorum ama bunu en iyi kalbinden yara almış insanlar yapıyor." Demişti. Kalbime aldığım en büyük yara sensin ama bu bana bir kalbim olduğunu ve oraya bir ev kurabildiğimi hatırlattı."

"Ne var?" "Bir şey mi olmalı?" "Hayır ama..." gözlerim dudaklarına kaydı. "Sevgilime yaklaşıyorsam ne olmuş yani?" dedi içten içe eğlenir gibi. "Taehyung, öyle aniden demesen olmaz mı?" "Afallayıp gözlerini irice açmanı sevdim, pek sanmıyorum."

"Öldüler..." "Sana kim olduğumu unutma dedim, onlar bunu hak ediyordu, benim düzenim böyle işliyor."

family ♡ 방탄소년단

"Güzel evlat," elimi yeniden tutup bana daha yakından bakarken gözlerimi kocaman açmıştım, "Ben her zaman acı büyütür derim ama hiçbir acının bir çocuğu böyle güzel büyüteceğini tahmin etmezdim, kocaman olmuşsun, beni bile geçmişsin, beni bile."

"Buradayım." "Buradasın, hep burada ol." "Nasıl yani?" "Hep yanımda ol, gitme bir yere." "Senden başka yollar yabancı bana.."

Silahı daha sert kavradım. "V?" Dedim ilk kez adını yanında dilime değdirerek, kaşları hafifçe çatıldı sanki başka bir şey dememi bekliyordu, şaşkın ve bozguna uğramış gibiydi. Ama adı buydu, başka ne diyebilirdim?

boyfie

“you came” “you called”

Bana bir keresinde bir ev bir yuva olmadığında hiçbir şeyin büyümeyeceğini söylediler. Dürüst olmak gerekirse, bu doğru.