From a certain point on, there is no turning back. This is the point that needs to be reached. –Franz Kafka, October 20, 1917

امروز یکی از بچه‌های اینکیوبیتور که از آنگولاست موقع خدافظی برای اینکه سورپرایزمون کنه گفت "خدافظ". یهو انگار یک چیز آشنا توش دیدم. چقدر شخصیت آدم‌ها تو زبون‌های مختلف فرق داره

Seems like my new supervisor is going to be either Lebanese or Syrian. Yallah it's time to brush up that little Arabic of ours! ☺️

گاهی رفتن یه نعمته، شاید بیشتر وقتا 🙃

امروز ۱۱ اکتبره و ۱۲ روزه که به خاطر کارم مشهدم، بیشتر از همه به یه چیز فکر می‌کنم اینا شوخی می‌کنن این‌‌قدر با لهجه حرف می‌زنن؟ 🥲

We lost 88 people and all we did was an interrupted one minute silent. I bet each of us were thinking what if I was one of those.

وقتی اون موقعی که باید احساس‌هات رو بیان می‌کردی نقاب مستقل و قوی‌بودن زدی ولی به هر دلیلی نتونستی اون نقاب رو نگه داری، بدتر از اون طرف می‌افتی که لوس و وابسته دیده بشی. می‌گن از اونجایی تغییر آغاز می‌شه که بپذیری، بیان کنی و سعی هم نکنی همه رو راضی نگه داری

Almost every one of my colleagues has got a story of attempting to learn a third language and they've failed. Seems strangely common! Can you relate? Do you know why it's like that? #langtwt

It's kinda cute that wandering is literally hiking in German. 🥾🥾 Ich gehe heute wandern. = I'm hiking today. #hike #langtwt

در ضمن Drumroll please 🥁 بفرمایید که امروز کی بعد از مدت‌ها فقط مریض‌ شدن و دل به کار دادن، دو تا همکار رو، شامل رییس:)) به معنایِ واقعی کلمه خُل کرده تا دو تا عبارتِ ناقابلِ عربیِ لبنانی یاد بگیره 🥲🙃😏

Hell ist bright. :D You won't get the joke unless you know some German 🙃

خوشحالم که دارم برمی‌گردم خونه💃🏻 و باورم نمی‌شه که دارم برمی‌گردم یه ترسِ ساده‌دلانه هم دارم می‌ترسم اگه خوشحال باشم، کِیف کنم و لذت ببرم، همه‌چی از دست می‌ره

گول خوردم، اون نیومد. #نه_به_فیک

مدیری که قبلاً ازش خوشم نمی‌اومد و کاری کردم که باهاش کار نکنم و منو برنداره رو الآن دارم لحظه‌شماری می‌کنم برای ملحق‌شدن به تیم‌اش هر چیزی به وقتش #این_رو_یادت_بمونه_رن این رو یادت بمونه رن#

دیروز هنوز توی دفتر بودم که استوری سینا رو دیدم بعد هر چی سعی کردم به آدما زنگ بزنم و حرف بزنم تا آروم بشم نتونستم، قلبم داشت فشرده می‌شد و اشک می ریختم. دو ساعت راه رفتم ولی نتونستم به هیچ کس زنگ بزنم، احساس کردم دوست‌هایی‌ام که ایمان رو نمی‌شناسن نمی‌فهمن

امروز که سیاه پوشیدم و چند کلمه با همکارام حرف زدم، بازم حس کردم متوجه نمی‌شن و خودمو غرق کردم توی کار

فردا تمام ایران تعطیل اند و من سر کار فکر می‌کنم تحمل این که سینا و فهیما پیشم نیستن، این که اون روزها گذشته، این که ایمان نیست تا همه رو خوشحال کنه با داستان‌هاش، حواسش به همه باشه ولی بقیه حواسشون بهش نباشه رو ندارم

حتی اگه مستقیم نکشته باشن‌اش، ما که می‌دونیم روحیه‌اش رو کشتن

همه‌اش یاد اون فیلم سینا کنیم که راش‌هاش از دست رفت که ایمان از پنجره می‌پره و خودکشی می‌کنه و صحنهٔ بعد پا می‌شه و می‌ایسته آخ اون صداها و اون تصویرها

مدیرم خندید و گفت ولی من کیس‌ها رو رندم تقسیم می‌کنم چرا کیس‌های سخت همه‌اش به تو می‌افته منم گفتم سخت می‌گیرد جهان بر مردمان سخت‌کوش 😎 و سرم رو بالا نیاوردم تا نگاهِ باشه تو خوبی‌اش رو ببینم