hayatımdaki insanların varlıkları, anksiyetemi yokluklarından daha çok tetikliyor. keşke hiç insan görmeyen bi mercan resifi olsaydım

yıllar sonra siyah oje sürdüm 2013 yaz tatilindeki taylor momsen gibi hissediyorum

bitirince kahve yap

düşmana korku dosta fındıklı kahve

rüyamda pervin buldanı dövüyordum. acayip keyifli uyandım. umarım bu gece de özlem zengini döverim

insanın ocak başında çorbanın kaynamasını beklerken düşünecek çok fazla şeyi oluyor

‘iyiyim, oturuyorum.’

yağmur yağınca bu şehirdekilerin beyin nöronları da ıslanıp kısa devre yapıyor. trafikte araba kullanma yetisini kaybetmeyen 2 kişi kalmış

yine dönüp dolaşıp bu malum tivite geliyoruz

dandini dastana dinolar bostana iyi bak hastana, sor beni ustana

yıllar sonra kalemi elime aldım. senden daha anlamlı çizecek bir şey bulamadım

zeka seviyemin ortalamanın bir tık üstü olduğunu düşünürdüm. arka arkaya iki nolan filmi izledim. artık haşlanmış patates ile aynı seviyede olduğunu düşünüyorum

hayır kısılamaz. keşke bir yerden üçüncü kulağım da çıksa

bugün üzülecek hiçbir şey bulamadığım için pul delgeç ve pringles’ın karaborsaya düşmesine üzüleceğim

dünya üzerindeki en iyi hediye hala bi kağıda yazıp verebileceğiniz bir mektup

evde kimse yok. blanc yudumlayarak kısır yapıyorum. arkada bu konseptte ben ne alaka dercesine louis armstrong çalıyor. kedilerim dereotu dişlemek için birbirleriyle yarışır halde. basit bir hayatın muhteşem günleri. yaşamak, benim nezdimde bu kadardır