فارغ از دعوای سیاسی بر سر اطلاق «شهید» به شهدای حمله اسرائیل به میهنمان و نیز کنش‌های جماعت ابن الوقت، باید گفت که ادبیات سخیف و کثیفی که برخی دوستان من باب «نقد» و اعلام موضع استفاده می‌کنند خارج از ادب، عقل و تقوای دینی و غیر دینی است.

کاتولیک سر خطی بود؛ بلوند و با ریش و پشم شبیه به تمثال قدیسان شهید صدر مسیحیت؛ به او گفتم که آرزوی شهادت داری؟ دست‌ها را به آسمان برد و گفت: «اینشاء الله»

برادر ایمانی عزیز چنان تصویر منابع خبری و تحلیلی را کراپ می‌کند که آدم یاد کیمیاگران و صنوف و کاسب کاران پیشا مدرن می‌افتد؛ ذهنیت مخفی کاری علمی یا Knowledge secrecy رها کن برادر! کسی که جوینده است یا می‌شناسد یا با همان عکس براحتی منبع را پیدا می‌کند.

یویو خریده‌ایم؛ فی الحال دلشادیم و کیفور

درود می‌فرستم به بصیرت خودم. و حالا اعلان جنگ به عبارت خنک و همزمان منحط «دو لبه قیچی»...

محمد علی فروغی بدون شک دولتمرد فرهیخته‌ای بوده؛ چه با معیارهای سده پیشین و چه حتی امروز ایران؛ هم ماسون بود و هم آدم معتمد ابرقدرت آن روز جهان بریتانیا؛ از رأس دستگاه قدرت، رضاشاه به پایین هم همه این را می‌دانستند. پسرش محمود کارگزار خردتری‌ست؛ شخصا با توجه به خاطراتش در پروژه

عزیز جان یک مقدار اخلاقت را خوب کن! علی الخصوص با مهمانانت با ادب و مدارا رفتار کن! این کارها هم بلحاظ فردی بد است و هم از لحاظ تأثیرش بر ایماژ سیاسی.

کاری با درست یا غلط بودن قانون جدید مهریه ندارم؛ اما این آدم نادان، فرصت طلب و همزمان کینه جو، دهه‌ها دانشکده حقوق و علوم سیاسی تهران را در کسوت استادی گز کرده و هیچ چیز در مورد الزام آور بودن قواعد حقوقی و ضمانت اجرا و نقش دولت نمی‌داند؛ از سر تا پای این «توافق» به دولت مربوط

به قدر یک قهوه در کافه‌ای نشسته‌ام؛ در این دقایق مردک پنجاه بار بی و با دلیل در یخچال‌ها را باز و بسته کرده؛ تمام حواسم به اوست؛ روند تبدیل من به پدر جان ظاهرا در مراحل نهایی خود است.

دوستش دارم یا به آن عادت کرده‌ام؟ شهرم را می‌گویم؛ مسکن اجاره‌ای‌ام آنجاست؛ خانه اما مطمئنم که جایی دیگر است.

مناظره جنجالی اخیر با موضوع شهادت فاطمه زهرا در رسانه آزاد قریب به یک میلیون بازدید داشته در یوتیوب؛ حقیقتا تعجب کردم از این تعداد.

ایشان چفیه به گردن از مجلس رأی اعتماد گرفت؛ همین چند ماه پیش؛ میانه جنگ و حمله اسرائیل و آمریکا به ایران.

میزان خطر و آسیب سایبری‌های جریانات مختلف را می‌شود از روی حرفه‌ای گری و ظرافت آنها تخمین زد؛ یعنی هرچه گل درشت‌تر و آشکارتر، خنگ‌تر و ابتدایی‌تر و طبعا کم اثرتر؛ مثلا سایبری‌های اصلاحاتچی و غربگرایان رسمی را مقایسه کنید با وفاقی_قالیبافی‌ها؛ و از همه دسته‌جات و گنگ‌ها کودن‌تر

کمی ایجیسم: زمانی یک آلبوم موسیقی، یک کاست و یا سی.دی ثروتی بود؛ چیزی کمیاب، ارزشمند و شایان توجه؛ بارها و بارها و بارها به آن گوش می‌دادی؛ در احوال گوناگون؛ با آن اخت می‌شدی؛ جهانی شخصی برایش خلق می‌کردی... تا اینکه عصر ام.پی.تری آغاز شد؛ عصر فول آلبوم؛ دوران مصرف زیاد؛ شنیدن

نایاک لابی متعلق به حزب دموکرات آمریکاست و بخشی (گیریم کوچک) از دستگاه حاکمه آن کشور؛ نایاک بالذات وابسته به حزب مذکور است؛ اما بالعرض و به لحاظ برچسبی به جمهوری اسلامی ایران و یا جناحی از آن نسبت داده شده است. البته این نسبت و همچنین انتخاب عکس زیر هیچکدام اتفاقی نیستند.

در زمان تشکیل استان قم شایعاتی مبنی بر الحاق کاشان به این استان جدیدالتاسیس وجود داشت؛ احوالات کاشونی‌ها در آن روزها احتمالا بسیار شباهت داشته به هول و ولای مردمان منطقه در فردای تجزیه عثمانی و قرارداد سایکس_پیکو.

بعد از مسئله ساخت سلاح هسته‌ای، مورد دوم اختلاف نظر بنده با آقای خامنه‌ای: کتاب‌های خاطرات از جهت تبیین و نقد مسائل تاریخی/سیاسی/استراتژیک/نظامی و... به گمان من منابع بد و گمراه کننده‌ای هستند؛ خصوصا اتوبیوگرافی‌ها که اکثرا به جهت دفاع از خود و توجیه نوشته شده‌اند؛ بیشتر بعنوان