“Laf anlatmaya çalışmaktan o kadar çok yoruldum ki kim nasıl anlarsa “evet öyle” deyip pes ediyorum artık ben vazgeçtim anlaşılmak istemekten.”

Her lafın altında bir mana aradığım, insanlardan soğuduğum, kimseye inanmadığım dönemlerden birindeyim. Sanki dünyadaki her şey samimiyetini yitirmiş gibi, yoruldum.

Bukowski'nin dediği gibi: "Hayatta kimseyi değiştiremezsin ve kimse için değişmemelisin. Ne sen başkası için mecburi istikametsin; ne de başkası senin için. Yorma kendini; bırak hayatına eşlik etmek isteyenler seninle gelsin."

Yeterince kaybettikten sonra daha cesur oluyorsun. Ayakları yere sağlam basan biri oldukça daha doğru insanlarla yürüyorsun o yolda. Yaptığın tüm yanlış seçimlerin ve hataların sonucunun sana güçlenmek olarak dönmesi çok güzelmiş.

Ben kendimi, niyetimi, kalbimi, neyi ne amaçla yaptığımı bildikten sonra isteyen hakkımda istediği gibi düşünebilir. Herkesin yetindiği bir şey vardır hayatta, bana da rahat olan vicdanım yeter.

Ben ailesiyle problemleri olan hiçbir insanın mutlu olduğu görmedim. Önüne dünyaları serin, istediği okulu, aşık olduğu sevgiliyi, fedakar dostu, istediği kadar mutluyum, ben eğleniyorum, ben duygusuzum desin. Ailesi kalbinde yara olan çocukların hiç bir zamanı hüzünsüz geçmez.

İsteyen arayıp sorar, isteyen gelir bulur yani isteyen istediğini belli eden bir şey mutlaka yapar o yüzden boşuna beklemeyin.

Kaliteli insanlara denk gelsin hayatınız. Nerde nasıl davranacağını bilen, karakteri sağlam olan ve sizi el üstünde tutan insanlar. Sadece iyi günde varlığını belli edip kötü günde yok olmayan, sözünün eri olan insanlar. En önemlisi varlığı hayatınız da belli olan insanlar.

Arkadaslar biriyle yollarınızı ayırdıktan sonra neden ondan sonra hayat yokmus gibi davranıyorsunuz gözünüzü seveyim kendinize gelin ondan önce de hayat vardı ve bi şekilde devam ediyordu.

“bir gün seninle ikinci kez tanışacağız, işte o zaman doğru olanı yapacağız.”

Sezen Aksu'nun bir şarkısında dediği gibi:

Ben buyum kadar keskin bir tavrı asla anlamıyorum. Kolun bacağın kopuyor gibi olmadıkça, insan sevdiğini üzmeye, kırmaya kıyamadığından törpülüyor kendini. Çok acayip bir şey ya dünyaları serseler değişmezsin ama o üzülüyor diye öyle yapmazsın. Şefkatin güzelliğine bak.

Her şeyi kafasına takan biriyim zannediyordum ama fark ettiğim her detayın beni haklı çıkardığını gördükten sonra kendi omzumdan öptüm. Meğer insanlar yanlışlarını örtmek için karşısındakine takıntılı muamelesi yapmaya bayılıyormuş onu anladım.

Herkes anlayış bekliyor ya. Sağa dönüyorum beklenti, sola dönüyorum beklenti. Kimse sormuyor sen ne istiyorsun, seni de anlamamız gerekir mi diye. Herkes anlayış bekliyor muhteşem olay.

Yüz yüze tanıştığım ilk an birinden ne enerji alıyorsam o mutlaka doğru çıkıyor, hakkında ne hissettiysem ileride önüme çıkıyor. İç sesime teşekkür ederim beni hiç yanıltmadığı için.

“Eskiden insanlarla sohbet etmeye, bir şeyler yapmak istemeye ve kalabalık içinde olmaya daha çok enerjim vardı. Şimdi ne yapsam sadece bir an önce bitmesini bekleyip evime gitmek istiyorum.”

ne vakte dek arayacaksın o seni hiç düşünmeyeni

Dünyanın en güzel şeyi, kendine yetebilmek. Maddi, manevi kimseye muhtaç olmamak. Çok net bu.

“Bütün çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamak.”

“Kırılmadığına herkesi ikna etmişsin, kalbin hariç.”