شکوه سخن خواب از سرم ربوده از او می‌گویم تا سخن از آشتی درآید

تا سکوت فاصله بود و کسی نمی‌دانست. گفته‌ها سدی بود برای سخنی که سکوت در فاصله به ما می‌داد. نشنیدم.

در کنارم آرامیده‌ای و من بی‌تاب، ماه‌هاست سخن گفتنت را انتظار می‌کشم. معجزه‌ای تا به سخن درآیی و یک‌بار بگویی دوستت دارم!

شکفته است؛ آری! اما انتظار شکفتن گل سخن به مغاک می‌کشاندم.

نگاه، ترجمان مرگ انتظار است. تشییع، اشک و دیگر ندیدن..

هیچ کس سخن نمی‌گوید و «میل» سخنگویی چنان‌مان می‌کند که همواره در حال شنیدنیم! او نیست! نبودن‌اش را اما کسی نمی‌شنود.

من و تو چشم به هم دوختیم و سیر نشدیم هنوز هم

همه مرده‌اند و صدا از صدا فراتر می‌رود

در انتظار بازی کودکانه‌ات بر سرم فریاد می‌زنی. صدایت ترانه است

نوشتن، سخن را مي‌رباید. زایندگی‌اش را خفه می‌کند و مرگی ابدی را عرضه می‌کند. نوشتن معشوق دهشتناک سخن است. این را کسی نوشته است؟

هیاهوی بی‌پایان را سرودی می‌کنیم و به نوایش به رقص می‌آییم.

چندین بار به قبری فرورفتی و برآمدی؛ در آخر اما رویا به مرگت ختم شد

زمان میان ما فاصله است. همانی که ما را به هم پیوند می‌دهد

از دیدار هر کسی گریزانم

حصار نیست و عریانیم

جنگاور همیشه فداکار نیست. چه بسیار که به خودخواهی تن به مرگ ایثارگرانه می‌دهند؛ تا دیگری را به دینی دچار کنند که هرگز فرصتی برای بازپرداخت آن نیست. او انتقامی ابدی می‌گیرد و دیگری آن‌را چونان شکوه ایثار در خود درونی می‌کند.

بر در دهكده مردي تنها كوله‌بارش بر دوش

من اما بی‌خبر به حج خانه ویرانت آمده بودم.

من اینجا نه ایستاده‌ام!

سال‌هاست به پایان رسیده‌ایم و هر بار نیشتری بیدارمان می‌کند تا یادآور این پایان باشد. پای تربیتی در میان است.