امروز ۵ آبانه و من قراره اینجا افکارم رو تخلیه کنم

عمیقا از اینکه کنترل زندگیم از دستم خارج شه بیزارم همین که مجبورم صبح زود بیدار شم و یکی دیگه ساعت کاریم رو تعیین می‌کنه برام زجر اوره

آدم‌های ورکوهولیک عمیقا گناه دارن اینکه حست به خودت و زندگیت وابسته به کار باشه واقعا دردناکه انگار هیچ هویتی نداری جز کار

عمیقا به این نتیجه رسیدم توی تشخیص از روی ظاهر نابودم! تو این یک ماه دو نفر رو از روی ظاهر طبقه بندی کردم تو ذهنم، به فاصله دو هفته فهمیدم کاملا برعکس پیش رفتم!

دیشب دوستم ازم خواست تمام آلبوم‌های عروسیش رو پاره کنم. با درد تمام این کارو کردم و اونم گریه می‌کرد سه ساله که بعد از ده سال زندگی مشترک جدا شده، ومعتقده اون روزا قشنگ‌ترین روزای زندگیش بود. اون اشک می‌ریخت و من داشتم ترسی که نسبت به ازدواج داشتم رو توی وجودم مشاهده میکردم

قشنگ از اون روزاست که حوصله هیچ کس و هیچ چیز رو ندارم، با هرچیزی ممکنه عصبی شم و دعوا کنم

دوست دارم امروز کار نکنم، چرا باید هر روز کار کنم؟

بعد از یک سال و نیم صداش رو شنیدم، داشتم فکر میکردم چقدر آدما عجیبن، یکی که پنج سال شب و روزت بهش وصل بود الان عین یه غریبه حتی صدات رو نمیشناسه

من دارم می‌رم وقت دفاع بگیرم 🥰