6 Şubat ona yakından ya da uzaktan şahit olan herkesin hayatı için bir dönüm noktası. o gün yaşananlar insanın acziyetini bir kez daha idrak ettirirken bir taraftan da dar zamanda, zor anda gözümüzün hiçbir şeyi görmediğini ve birbirimize koşmak zorunda olduğumuzu gösterdi. şimdi

koşarken herkes kalabalık, düşerken yalnız.

“cehalet mutluluktur” ile “bilgelik, mutluluğu ucuza getirmektir” arasında gidip geliyorum. doğru tarafı bulan varsa ses etsin.

hangi birini yazayım diye düşündüm de en az 7-8 kişiyle denk gelmiş ya da görüşmüşüm bir şekilde. her biri çok güzel hatıralar bıraktı bende. kimisinin nasihati, kimisi ile paylaştığımız Halley, kimisinin esprili cümleleri derken birçok anı gelip geçti gözümün önünden. Yavuz

her mevsim her ayaz geçer de o geçtiğinde sen var olur musun, orası muğlak.

öylesine gelip geçtiğimiz dünyadaki hikayemize haddinden fazla önem veriyoruz. doğum ve ölümümüz birkaç cümleden ibaretken içindeki macerayı doldurmaya çok fazla efor harcıyoruz. demem o ki yaşıyoruz ve gerçekten bu bir çılgınlık.

hakikatin sancılı yanını hafifletecek bir şifa verilmiş herkese. benim payıma yazmak düşmüş.

yaradan bahsettiğim yeni sayı yayında. open.substack.com/pub/mburhanger…

bu takımın tarihi anlarına tanıklık ettiğimizin farkında değiliz çoğumuz. muazzam başarı!

yaşadığım şehir. Exeter, 2026

bugünün dünyasında doğruyu söylemeniz yetmiyor. doğrunun toplumsal hassasiyetlere uyması, kişisel farklılıkları gözetmesi, mevcut politik düzeni desteklemesi, sosyolojik gerçeklerin dışına çıkmaması, bilimsel kabullere sırtını yaslaması, linç için hazır duran kitlenin

evimizde futbolla ilgilenen kimse yoktu. çocukluğumda yakınımda futbolla alakası olan bir kişiyi bile hatırlamıyorum. ama öyle bir iş ki kendimi bildim bileli Galatasaray'a olan tutkum ve bana sağladığı aidiyet hissi hep zirvelerde dolaşıyor.

ne diyordu o dizide? "bazı şeyler düzeltilemez. bunu ne kadar erken anlarsan o kadar az vicdan azabı çekersin."

yani dünyanın en tehlikeli yollarından birisi. demek ki hedefe doğrudan, zahmetsiz varacağımız bir güzergah her zaman bizim için en güvenli, en iyi seçenek olmuyor. hayattaki seçimlerimizi yaparken bunu göz önünde bulunduralım.

gel gel diye çağırıyorsun, gelene “gelme, dur” diyorsun. herkes ayağa diyor, ayağa kalkanın kellesini vuruyorsun. insan işte bu. çelişkiler yumağı.

yerli komedi film ve dizilerimizde inanılmaz komik bir sekans oluyor. o kadar komik ki yıllardır her filmde yapılır, her seferinde bütün millet gül gül biter. onun için her senaryoya mutlaka birkaç doz atarlar. öyle bir kere de değil, birkaç kere geçmeli her filmde ki izleyenler

insanların özel durumlarını, rahatsızlıklarını şöyle malzeme yapmaktan ne zaman vazgeçeriz acaba? komik değil, eğlenceli değil, anlamlı hiç değil.

toplumumuzda evlilik ve ilişkilerdeki kaosun çözülememe sebebi bu. ilişki kurmanın para ve hizmet denkleşmesinden ibaret olduğu yıllardır iddia ediliyor ancak dünyanın hiçbir yerinde ilişki bu değildir. bir aile danışmanından, bu alana katkı sağlamaya çalışan birisinden bu bakış

sosyal medyanın hayatımıza olumsuz etkilerinden birisi de bir delinin attığı taşı kırk akıllının çıkarmaya çalışmasıyla yaşanan vakit ve emek kaybı. sonra o kırk akıllıyı kurtarmaya da kırk bin akıllı seferber oluyor derken al sana curcuna.

gördüklerim var ve duyduklarım. söylenenden daha öte bildiklerim var, bir de söylenmesine rağmen halen bilemediklerim.