"Eskiden en büyük mücadelem anlaşılmaktı. Şimdiyse en büyük huzurum, her çabanın bir karşılığı olmadığını kabul etmek."

Kalp barışmak isterken, zihin adalet arar. Affetme isteği sevginin devamıdır; ama “neden?” sorusu cevapsız kaldığında, zihin teslim olmaz. Çünkü anlamlandırılmayan acı, kapanmaz. Bu yüzden affetmek her zaman iyileştirici olmaz. Bazen önce şunu bilmek gerekir: Bu bana neden

“kırkbeşinden sonra insan, düğüm çözmekten yorulur ve ipi keser…” .

Yanlış insanları doğru sevmeye acı denir; çünkü sevgi doğruyken, yön yanlıştır. Orada sevgi yetersiz değildir, fazla gerçek, fazla emeklidir. Ama yanlış kişide, en temiz duygu bile kendine zarar veren bir şeye dönüşür. Acı buradan doğar: Sevginin değil, adresin yanlış

mesafeyi iyi ayarlayamayınca kurduğun bağ, boynuna dolanıyor.

Keşke haksız olsaydım da bu kadar canım yanmasaydı diye düşünülen haklılıklar var. İnsan haklı çıktığına üzülür mü? Üzülüyor işte.

Değer vermelerimde yanıldığım kadar çok az şeyde yanıldım. Diğerleriyle iletişimi uygunca kesip geçip gidiyorsun. Değer verdiğinin, zannettiğin “o kişi” olmadığını hazmetmek ise epey zaman alıyor.

Okuduğum en harika söz olabilir; "Senin görme biçimin, benim kimliğim değildir."

Seninle övünürüm, senin gölgende hürüm!

Kırdığın parçaların seni kesmemesini istiyor ve umut ediyorsun. Ne garipsin insanoğlu…

Kıymet bilinmek ister. Kıymet görmediği yerde durur mu insan gülüşü zayi olur, gözyaşı ziyan..

Yüz yüzeyken herkes iyidir asıl hikaye sırtını dönünce başlıyor.

Ne istediğini bilmeyen, işlerine geldiği gibi artı eksi hesapları olan hissiz insanların, kalplerinde yer edinmesemde olur.

Önünde oturup ağlasak da kapatılması gereken kapıyı kapatırız..

metin üstündağ " Geldik, çağı gördük ve ürperdik." | Sezai KARAKOÇ #Epstein

Belirsizlikle insan tüketen değil, acı gerçekler söylesede NET insanlar her zaman daha dürüsttür.

Gerçek değer dilenilmez. Gerçek kıymet hatırlatılmaz.

Kırıldığın şeyleri söyledin ve konunun yine bir şekilde senin tepkinin yanlışlığına gelmesini izliyorsun..

Narsistik biri, sizde yarattığı incinmenin sorumluluğunu asla almaz. Çünkü kendini suçlu ya da utanç duyabilecek bir pozisyonda görmez. Sizi kırdıysa siz “abartmışsınızdır”, sınır koyduysanız “dramatiksinizdir”, üzüldüyseniz “ağlaksınızdır”. Yaptığı davranış konuşulmasın diye