تو مرگ دلم را ببین و برو ...

تن خسته و غریب، تنها و در به در ...

ای مرگ بیا که زندگی ما را کُشت ...

میگه که: واسه آخرین بار عاشق شدم ...

بدبختی هنگامی به سراغتان می‌آید که همه از شما تعریف می‌کنند ...

گاهی در تو همه چیز گریه می‌کند جز چشم‌هایت ...

من به بهانه رسیدن به زندگی، همیشه زندگی را کشته‌ام ...

کاش یک روز بفهمم؛ من نتوانستم یا واقعا نمی‌شد ...

کسی نخواهد دانست که زیر هجوم افکار، چگونه هر تکه‌ام به گوشه‌ای از این اتاق افتاد و صبح بی آنکه همراهی داشته باشم، خود را با زجر جمع کردم و ادامه دادم ...

Our greatest glory is not in never falling, but in rising every time we fall ...

عمریه غم تو دلم زندونیه ...

من همیشه توی هر چیزی زیاده‌روی کرده‌ام؛ توی غصه خوردن، توی دوست داشتن، توی تلاش کردن، همیشه بیش از حد نگران همه چیزی بوده‌ام ...

من حرف کسانی را که می‌گویند از فرط ناامیدی خودشان را در لذات غرق می‌کنند باور نمی‌کنم. نومیدی واقعی هرگز جز به درد یا بی‌حسی راه نمی‌برد ...

به کجاها برد این امید ما را؟ ...

من به پایان اهمیت نمی‌دهم چون دنیای من بارها تمام شده وصبح روز بعد، برای دویدن به خیابان رفته‌ام ...

دره جن نیر-یزد موحوخان | طبیعتگرد‌ یزدی🌎

بنگر خندانم بار دگر ...

ناوَک غمزه بیار و رَسَنِ زلف که من جنگ‌ها با دلِ مجروح بلاکَش دارم ...

مرگ مگر اثر کند ...

هنوز وقتی بارون تو کوچه می باره ...